My summary of "HOT THIS WEEK"

Już od kilku miesięcy - blisko pół roku - funkcjonuje u nas rubryka HOT THIS WEEK. W ramach rocznicowych postów, postanowiłam w jakiś sposób ją podsumować, żeby pokazać co polecałyśmy na naszym blogu przez pewien. Prawie od początku, kiedy tylko zaczęłyśmy ten pomysł realizować starałam się archiwizować rubrykę, myśląc o tym by móc szerzej spojrzeć na to czym się dzieliłyśmy, stąd brakuje zaledwie kilku pierwszych aktualizacji HOT THIS WEEK. Przejdę więc do konkretów. W zależności od tego, która z nas aktualizowała akurat "hoty", mogły one odpowiadać określonym odbiorcom - to oczywiste. Ja teraz pozwolę sobie przedstawić 12 kolejnych odsłon, które przez około tydzień gościły na naszym blogu (wszystkie pozycje starałam się podlinkować ;))



 

1. PAŹDZIERNIK I '13 (Mary)

album - Serj Tankian, Harakiri

świeży utwór - James Arthur, Wrecking Ball (Miley Cyrus cover)

film - Patrice Leconte, Sklep dla samobójców

"dobre, bo polskie" - Hey, Mimo wszystko

angielski klasyk - A.Dumas, The Three Musketeers

wydarzenie - All About Freedom Festival, Gdańsk

warte zobaczenia - koncert Placebo, Warszawa

 

2. PAŹDZIERNIK II '13 (Verona)

 

album - John Newman, Tribute

świeży utwór - Say Lou Lou, Better In The Dark

film - Maciej Pieprzyca, Chce się żyć

"dobre, bo polskie" - Kiljański & Kayah, Prócz Ciebie nic

książka - Matthew Quick, Niezbędnik obserwatorów gwiazd

wydarzenie - Święto pamiątek: Dziady albo Radunica, Gdańsk

warte zobaczenia - koncert Hurts, Warszawa

 

 

 

 

 

 

 

 

 3. LISTOPAD I '13 (Mary)

album - 30 Seconds To Mars, This Is War
świeży utwór - Midnight, Felix White ft. Florence Welch
film - Paweł Pawlikowski, Ida
"dobre, bo polskie" - Republika, Odchodząc
książka - biografia, Cobain w Rolling Stone
wydarzenie - koncert Muse na ekranach Multikin
warte zobaczenia - koncert Billy Talent, Warszawa

 

 

 

 

  

 

 

 

4. LISTOPAD II  '13 (Mary)

album - Biffy Clyro, Opposites
świeży utwór - Arkade Fire, Reflector
film - Mike Nichols, Kto się boi Virginii Woolf?
"dobre, bo polskie" - Kim Novak, Krew
książka - William Seward Burroughs, Nagi Lunch
wydarzenie - koncert Muse na ekranach Multikin
warte zobaczenia - koncert Biffy Clyro, Warszawa

 



5. LISTOPAD III '13 (Capitan Pipes)

 

album - Velvet Underground, The Velvet Underground

świeży utwór - Bille Joe Armstrong &. Norah Jones, Long Time Gone

film - Roman Polański, Wenus w futrze

"dobre, bo polskie" - Marek Piwowski, Rejs

książka - Wiesław Myśliwski, Ostatnie rozdanie

wydarzenie - Niemy Movie, Warszawa

warte zobaczenia - 52. Blues Night, Warszawa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 6. LISTOPAD IV '13 (Verona)

 

album - The Killers, Direct Hits
świeży utwór - Glasvegas, Later... when the TV Turns To Static
film - Francis Lawrence, Igrzyska Śmierci: W pierścieniu ognia
"dobre, bo polskie" - Waldemar Krzystek, Mała Moskwa
angielski klasyk - Tony Di Corcia, Gianni Versace biografia
wydarzenie - Wieczór piosenki niegłupiej, Gdynia
warte zobaczenia - Uniqplan, Gdańsk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7. GRUDZIEŃ I '13 (Verona)

album - Tomek Makowiecki, Moizm
świeży utwór - Burns, Lies (Otto Knows Remix)
film - Tomasz Wasilewski, Płynące wieżowce
"dobre, bo polskie" - Perfect, Niepokonani
książka - Amber, Guinevere and Kate photographed by Craig McDean (album)
wydarzenie - Międzynarodowy festiwal teatralny Boska Komedia, Kraków
warte zobaczenia - Impact Fest 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

8. GRUDZIEŃ II '13 (Mary)

album - Billy Talent, Dead Silence
świeży utwór - Miley Cyrus (cover), Summertime Sadness
film - Richars Brooks, Kotka na gorącym, blaszanym dachu
"dobre, bo polskie" - Obywatel G.C., Spoza linii świata
książka - Rick Reed, Wściekły
wydarzenie - Jarmark Bożonarodzeniowy, Gdańsk
warte zobaczenia - koncert Ukeje, Wrocław

9. STYCZEŃ I '14 (Mary)

 

album - Kaiser Chiefs, Employment
świeży utwór - Redd, U.G.L.Y.
film - Hobbit: Pustkowie Smauga
"dobre, bo polskie" - Kim Novak, Mokry Pies
książka - Harlan Coben, Ostatni szczegół
wydarzenie - koncert Skunk Anansie, Warszawa-Zabrze-Łódź-Poznań
warte zobaczenia - koncert Deep Purple, Katowice

10. STYCZEŃ II '14 (Verona)

 

album - Beyonce, Visual album
świeży utwór - Pentatonix, Royals (Lorde cover)
film - Til Schweiger, Kokowaah 2
"dobre, bo polskie" - Sławomir Idziak, Nauka latania
książka - Stephen King, Mroczna Wieża
wydarzenie - Orange Warsaw Festival 2014
warte zobaczenia - koncert Ellie Goulding, Warszawa

11. STYCZEŃ III '14 (Mary)

 

album - Incubus, Light Grenades
świeży utwór - Within Temptation ft. Piotr Rogucki - Whole World Is Watching
film - Wojciech Smarzowski, Pod mocnym aniołem
"dobre, bo polskie" - Dawid Podsiadło, Nieznajomy
książka - Paul Arden, Cokolwiek myślisz myśl odwrotnie
wydarzenie - Orange Warsaw Festival 2014
warte zobaczenia - koncert The National, Warszawa

 

12. LUTY I '14 (Estera Neko)

 

album - Mike Oldfield, Man on the Rocks
świeży utwór - Phantogram, Black Out Days
film - Ben Stiller, Sekretne życia Waltera Mitty
"dobre, bo polskie" - Dawid Podsiadło, Nieznajomy
książka - Robert Galbraight, Wołanie kukułki
wydarzenie - Rocket Festival 2014, Warszawa
warte zobaczenia - koncert The National, Warszawa

Robiąc małe podsumowanie, najwięcej z powyższych "hotów" opublikowała Mary (6), kolejne ja - Verona (4), Estera Neko i Capitan Pipes (po jednym). Trudno powiedzieć, które z nich najbardziej przypadły mi do gustu - pewnie oceniłabym nieobiektywnie wybierając, któreś z tych ułożonych przeze mnie.

Więc spróbuję wybrać z każdego tygodnia po jednej pozycji, która jest mi najbardziej bliska.

1. Cover Jamesa Arthura: dlaczego? Pewnie nie z sympatii do samej Miley i jej piosenki, a raczej przez wokal Brytyjczyka. Według mnie zasłużenie zwyciężył 9. edycję angielskiego X-Factora. Kawałkiem "Impossible" podbił światowy rynek muzyczny, a jego debiutancka płyta jest zróżnicowana muzycznie. Moje ulubione pozycje z płyty to chyba "Get Down" i melancholijne "Roses" w duecie z Emeli Sande.
2. Tutaj chyba muszę przyznać trzy pierwsze miejsca - choć jedno jest pewnie pierwsze z pierwszych - więc - koncert Hurts na Warszawskim Torwarze, nie muszę tutaj dużo dodawać, dzieliłam się już Wami moją relacją, kolejny faworyt - kawałek "Better In The Dark" Say Lou Lou - uwielbiam delikatne wokale tych dwóch bliźniaczek ze Szwecji, do tego są piękne i mają niezłe pomysły na klipy i mój trzeci wybór - film "Chce się żyć", genialna główna rola, genialna historia i ta świadomość, że Mateusz na prawdę tę walkę o swoją godność przeszedł i nie jest to żadna filmowa fikcja.
3. This Is War - 30STM: mając za przyjaciółkę fankę zespołu - mowa tu o Mary, nie ma bata, żeby nie zapoznać się z twórczością Marsów. Przyznam, że jednak od początku nie byłam do nich przekonana. Zwrot nastąpił po przesłuchaniu "Love, Lust, Faith + Dreams". Do tego, mega podziw dla tego, jak cierpliwie dochodzili do miejsca, w którym znajdują się dziś.
4. Biffy Clyro: te hoty definitywnie należą do nich, aż dwie pozycje im poświęcone. Album "Opposites" uwielbiam i świetnie bawiłam się na ich koncercie na CLMF w minione lato.
5. Rejs: polski klasyk, przezabawny, kultowy wręcz - każdy porządny obywatel powinien obejrzeć ten film.
6. Uniqplan @ Kwadratowa: uwielbiam ten zespół, dobrze, że mamy w naszym kraju takie talenty. Na koncert w Gdańsku czekałam z niecierpliwością i nawet szalejący tego wieczora orkan Ksawery mnie nie powstrzymał przed pojawieniem się, było warto. Krótką relację mojego autorstwa też można znaleźć na blogu.
7. Jeżeli w tych grudniowych "hotach" stawiam na muzykę to mam prawo wybrać i płytę, i new pice, prawda? Więc znowu ex aequo mamy dwa pierwsze miejsca: Moizm, Tomka Makowieckiego - uwielbiam tę płytę, to jakby Tomek na nowo debiutował, jest genialna - mogę się zasłuchiwać bez końca - moje ulubione? "Holidays in Rome" i "Zabierz mnie". Drugie pierwsze miejsce: Burns - Lies (Otto Knows Remix), lubię to co tworzy Burns, według mnie jest jednym z najlepszych DJ'ów (choć to nie do końca mój muzyczny klimat, pozwoliłam sobie na to wyróżnienie).
8. Billy Talent, Dead Silence: dzięki temu, że Mary umieściła tutaj ten album, przesłuchałam go. Nic nie dzieje się bez przyczyny. I uważam też, że "Talent" w nazwie zespołu na coś wskazuje. + bardzo lubię okładkę tej płyty.
9. Koncert Skunk Anansie: to na 100% będzie udany event. Nie jestem wielką fanką, ale charyzma Skin i filmiki z koncertów "mówią" same za siebie.
10. I znowu nadchodzi ten moment, kiedy nie mogę się zdecydować. Zauważyłam też, że większość moich faworytów to propozycje muzyczne, cóż - nic na to nie poradzę - moja podświadomość skłania mnie do takich wyborów. Więc w 10. "hotach" według mnie na najwyższą pozycję zasługują: płytka Beyonce, kawałek Pentatonix, Kokowaah 2 i OWF 2014. Album Beyonce - chodzi tu o klipy, oglądałam bez przerwy, aż udało mi się obejrzeć wszystkie - jak zahipnotyzowana. Pentatonix - odkryłam ich dzięki Esterze, są genialni i jak tylko kiedyś zechcą odwiedzić nasz piękny, nadwiślański kraj, na pewno wybiorę się na koncert. Kokowaah 2 - mając w pamięci pierwszą część, dzięki której zapoznałam się z twórczością Schweigera, nie mogłam nie obejrzeć drugiej, świetny film by się rozerwać. Orange Warsaw Festiwal - w tym roku zapowiada się, że będzie po prostu HUGE! Organizatorzy się postarali, a przecież nadal nie znamy wszystkich artystów. Mega chciałabym tam być.
11. Dawid Podsiadło: zgadzam się z tym co napisała Mary, Dawid ma wielki potencjał i wielki głos, ale też cechuje go ogromna skromność. Trzymałam za niego kciuki w X-Factorze. Ma swój styl, oby taki pozostał i osiągnął jak najwięcej.
12. Wołanie kukułki: pewnego popołudnia będąc w Empiku, zwróciłam uwagę właśnie na tę książkę, na miejscu przeczytałam 30 stron i to, że miałam okazję przeczytać coś innego niż notatki ze studiów było mega! Swoją drogą, mówiąc o samej książce, myślę, że nie bez powodu jest już bestsellerem. Na prawdę wciąga, J.K. Rowling się spisała, koniecznie dokończę jej czytanie.

Ok! Post objętościowo jest już i tak większy niż zamierzałam. Ale ze mną zwykle tak już bywa. Zapewne za jakiś czas będzie okazja do kolejnych podsumowań HOT THIS WEEK. Zostawiam Was z postem, a jeszcze dziś aktualizacja rubryki.

xx,

Verona













Two months, two concerts

Od czego by tu zacząć... Może w pierwszej kolejności się przywitam, miło po długiej przerwie, już prawie 3 miesięcznej, znów spróbować coś sensownego sklecić. Ostatnio zmienił się troszkę nasz szablon, jest bardziej słoneczny, antyzimowy, żeby naszym czytelnikom było tu u nas przyjemniej. Niedługo przyjdzie czas końcoworocznych podsumowań tego co się tutaj u nas na blogu działo, mam na to pewien plan, o którym dowiecie się w poście wkrótce. Żeby już nie przeciągać, powiem o czym chciałabym się rozpisać w tym 77. już poście na RUCHu.

Podzielę się z Wami, krótszymi niż miałam to w zwyczaju, relacjami z dwóch koncertów, w których miałam okazję brać udział w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Założyłam sobie, że zrobię o nich wspólny post, dlatego też jest trochę odwleczony w czasie.

7 listopad, Torwar - Warszawa, Hurts - Exile Tour

 Blood, Tears & Gold by MODEontheROAD

A pod tym linkiem, cała playlista z video z koncertu 

Na ten dzień czekałam od marca, kiedy to po koncercie w Palladium Hurts ogłosili, że wrócą do Polski w listopadzie. Wrócili wcześniej, we wrześniu na zaproszenie Lecha, gdzie też udało mi się być, co nie zmienia jednak faktu, że na listopadowy koncert czekałam niezwykle niecierpliwie. Występ zapowiadał się świetnie, miało być więcej utworów niż zazwyczaj, pierwszy raz w tak dużym obiekcie. Zespół jak zwykle nie zawiódł, dali świetny występ, energia przepływała między nimi a publicznością. Podczas koncertu byłam w 2-3 rzędzie pod sceną, co też wzmocniło z pewnością muzyczne doznania, rozglądając się wokół widać było, że wszyscy śwetnie się bawili od pierwszych minut, do samego końca, zarówno na płycie jak i na trybunach. 

 

Prześpiewałam cały koncert, o dziwo, bez większego uszczerbku na głosie. Zaczęło się od Mercy, trasa Exile to debiut tego kawałka na żywo, mocne uderzenie na sam początek. Pierwsze słowa wyśpiewane przez Theo, pierwsze dźwięki i już zapomniało się o godzinach czekania i mega zmęczeniu. Pod koniec piosenki publiczność wzniosła w górę kartki z napisem "Welcome Home", btw w projektowaniu napisu miałam swój mały udział, w tym samym momencie Theo krzyknął "Warsaw make some noise!". I zaczęło się Miracle, prześpiewane z rękoma w górze. Kolejne Silver Lining, jeden z moich ulubionych utworów z Happiness. I przejście do Wonderful Life, które śpiewała chyba cała zgromadzona publiczność, a Theo tylko to podsycał mówieniem "Sing with me Warsaw" i tym jak pozwalał nam śpiewać niektóre fragmenty, nie tylko przy WL, ale podczas całego koncertu, podkreślał, że dobrze jest być znów w Polsce. Kolejny utwór - Somebody To Die For - chyba wtedy po raz pierwszy podczas tego koncertu poczułam się mega wzruszona, a w moich oczach prawie stanęły łzy. Kolejne Blind, T. poprosił o pomoc przy tym kawałku demonstrując, że chciałby żebyśmy zaczęli śpiewaniem "eoeoeoeo ooo", które wszyscy z chęcią podchwycili. Siódmy utwór - Evelyn, podczas którego zwykle łamane są statywy, choć tego akurat zabrakło, wykonanie tego utworu było jak zwykle idealne, solo Adama na gitarze zawsze wzbudza wielkie emocje i wzmacnia charakter kawałka. O wiele bardziej liryczną końcówkę śpiewaliśmy już razem. Kolejne, energetyczne Cupid, które aż porywało, a wokal Theo jest w nim mega przeszywający. Potem, Unspoken, które zawsze bardzo do mnie trafia, głównie poprzez tekst i swoją delikatność. Kontynuacją nastroju rozpoczętego poprzez Unspoken było wykonanie The Crow - kolejny utwór, który mogliśmy usłyszeć po raz pierwszy na żywo. Podczas niego panowała niemal kompletna cisza, publiczność wsłuchiwała się w każdą sekundę trwania utworu na oczarowana, rzeczywiście tak było, ten utwór jest po prostu magiczny. Przed kolejnym utworem, akustycznym wykonaniem Blood, Tears & Gold, które jest chyba moim faworytem z tego koncertu, Theo powiedział, że Polska jest jednym z miejsc, które odziedzili już wiele razy i które jedt jednym z ich ulubionych oraz to, że utwór BT&G był jednym z pierwszych jaki stworzyli jako zespół i ciągle wiele dla nich znaczy. Tylko Theo, obok niego Adam grający na gitarze, niesamowite oświetlenie i śpiew publiczności. Uśmiechy obu, podziękowania Theo, jego niedowierzanie - magiczne 4 minuty. Potem przyszedł czas na Exile, Sandman, a następnie "time to dance" przy Sunday. Dalej było Stay, oczywiście tytułowe słowo należało w tym utwore do publiczności, Illuminated - które rozświetliło cały Torwar światłem telefonów komórkowych i The Road, przed którego rozpoczęciem Theo podziękował publice za wspaniały wieczór i zapowiedział, że to ostatni utwór - w co nikt już nie wierzy, bo zawsze wracają na bis. Tak było i teraz, rozbrzmiał jakby dźwięk tykania zegara i co było oczywiste, rozbrzmiało Better Than Love, podczas którego, muszę przyznać, świetnie się skakało razem z ludźmi dookoła. Wtedy przyszedł czas na rzeczywiście ostatni utwór tego wieczoru Help. Fragment "I can feel the darkness coming and I'm afraid of myself/ Call my name and I'll come running cause I just need some help" odśpiewaliśmy wszyscy razem po czym Theo jeszcze raz zwrócił się do fanów i zespół zszedł ze sceny.

Ale to nie był koniec cudów tego wieczoru. Po wyjściu z Torwaru, trochę niechętne do powrotu, zważając na to, że obok tłumy kibiców w tym samych czasie opuszczały stadion po meczu Legii, zostałyśmy tam do około godziny pierwszej z nadzieją, że zespół wyjdzie spotkać się na moment z fanami. Czas oczekiwania minął niespodziewanie szybko na rozmowach i nagle dojrzałam ze znajomymi poruszenie przy bramie. Do wytrwałych czekających wyszedł Theo. Było nas około 20-30 osób, tak że każdy kto był otrzymał od Theo podpis. Niebywale uroczy i przemiły z niego facet, pogadał z nami, pożartował i już odchodząc uniósł w górę flagę otrzymaną od fanów, na której było napisane: Stay in Poland forever. Krótko mówiąc, były to kolejne, dzięki Hurts, niezapomniane chwile. Oby nie kazali na siebie długo czekać.

snapshots z koncertu

i cenne pamiątki

Zapomniałabym, że również dzięki znajomym, z którymi mogłam bawić się na koncercie był on tak udany. Należałoby też wspomnieć o supporcie, duet xxannaxx. Ciekawy wokal, brzmienia. Jednak odniosłam wrażenie, że dużo lepiej słychałoby się zespołu na bardziej kameralnej scenie, gdzie kontakt z widzem jest po prostu lepszy. Pomimo tego jednego "ale", muszę powiedzieć, że najbardziej podobało mi się wykonanie remixu utworu "Broken Hope" - zagościł na mojej playliście i do dziś do niego wracam. Życzę Klaudii i Michałowi dalszych sukcesów, i samych udanych koncertów. 

5 grudzień, Kwadratowa - Gdańsk, Uniqplan - Wilderness Tour

Uniqplan - Stranger @ Rockoberfest

Niezrażona szalejącym tego dnia orkanem wybrałam się na planowany koncert Uniqplan, skoro gościli w Gdańsku, zbrodnią byłoby nie przyjść. Po przybyciu do klubu przyjemnie było posiedzieć w ciepłym miejscu, pogadać z przyjaciółką, która mi towarzyszyła i tak spędzić pół godziny w oczekiwaniu na koncert. Gdy weszłyśmy na salę przez 21 sala była niemal pusta, a chłopacy z zespołu kręcili się na scenie dostrajając, rozstawiając sprzęt. 

Występ rozpoczął się około 21:30, słysząc pierwsze dźwięki ludzie zgromadzili się w okolicach sceny, sama stałam dość blisko, najpierw w lewej strony pod głośnikiem skąd szybko uciekłam, mając na uwadze dobro mojego słuchu. Uniqplan zaprezentowali materiał z płyty Wilderness, która wyszła w tym roku. Przyznali, że to pierwszy ich występ w Gdańsku i dziękowali za ciepłe przyjęcie, wcześniej mieli okazję występować tylko w Sopocie podczas festiwalu TopTrendy. Koncert był kameralny, zgromadziło się max 80 osób, lecz zespół i tak był wdzięczny na liczne przyjście - uwzględniając warunki pogodowe i przestrogi meteorologów by nie wychodzić z domów, rzeczywiście - było licznie. Zresztą Uniqplan jest znany raczej w węższym gronie, dopiero co zadebiutowali ze swoją płytą, sama bym ich możliwe, że nie znała gdybym nie usłyszała ich jako support w marcu. Jednak co widać bardzo wyraźnie, chłopacy czerpią wielką radość z grania, podczas koncertu uśmiech nie schodził im z twarzy, dawali z siebie wszystko, nie chcąc jakoś wyróżniać jednych członków zespołu nad innymi, muszę przyznać, że Konrad Zieliński na perkusji i Michał Wojtas jako frontman są znakomici. Tego wieczoru najbardziej porwali publiczność kawałkami najbardziej znanymi: Freeland, This Makes Sense i Wilderness. Jednak na wielki plus moim zdaniem zasłużyło Love Radiation, które świetnie zabrzmiało live oraz Stranger. Tego wieczoru oprócz kawałków z pierwszego albumu, Uniqplan zagrali również skomponowany wcześniej utwór Hero, który nie znalazł się na płycie. Jedynym minusem, który wychwyciłam podczas występu było nieco szwankujące nagłośnienie, momentami zagłuszało ono i tak silny wokal, ale o to nie można winić zespołu, bo jak mówiłam dali z siebie wszystko, pewnie była to kwestia akustyki.

Gdy zespół zszedł ze sceny publiczność zaczęła wołać o bis, w końcu perkusista wyszedł i przekornie zaczynając, że nie jest najlepszym mówcą, powiedział, że nie mogą zignorować publiczności i oczywiście jeszcze coś zagrają. I w ten sposób ponownie rozbrzmiało Wilderness czym zespół pożegnał się z publiką i zapowiedział, że na pewno do Gdańska jeszcze wróci. Jeszcze muszę dodać na koniec jedno moje odczucie, spostrzeżenie, według mnie Uniqplan ma świetny materiał na letnie festiwale, gdzie ludzie skaczą, głośno śpiewają, po prostu widać, że się mega bawią, choć z drugiej strony kameralne występy też mają swoje zalety, bo stwarzają bliższą więź między artystami a publicznością.

fot. Łukasz Falkiewicz click for more

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tak więc, do kolejnego! Mam nadzieję, że nie dam czekać na swój następny post tak długo jak ostatnio,

V.

with Hurts thanks to Lech on a Saturday night

W miniony weekend miałam takie szczęście móc wybrać się do Poznania na koncert Hurts organizowany przez Lecha. Zdobycie biletów okazało się nie lada osiągnięciem, okupionym przeze mnie, jak z pewnością i przez wszystkich zwycięzców, ogromną dawką nerwów. Moją osobą towarzyszącą była jak zwykle przyjaciółka Basia, z którą wiernie jeździmy za chłopakami przy okazji każdego ich przyjazdu do Polski, bo z kim innych ten czas minąłby lepiej jak z osobą, która podziela twoje szaleństwo za zespołem i doskonale cię rozumie?! :) Organizacja całego eventu to wielki plus dla Lecha, wszystko dopięte na ostatni guzik, nie znam osoby, która byłaby zawiedziona spędzeniem weekendu w taki (!) sposób.

Po zameldowaniu się w hotelu, po 17 czekał na nas specjalny autobus, który zabrał nas do samego browaru. Świetny był widok tego miejsca z daleka, jakby gigantyczne puszki piwa - swoją drogą ciekawa jestem reakcji chłopaków na widok owych "zabudowań" (nie wiem jak to inaczej określić :P). Na miejsce dowieziono nas około 18, dziennikarze zadawali pytania gromadząc materiały, żebyśmy później mogli czytać i oglądać te sprawozdania, których teraz wszyscy z oczekiwaniem wypatrują. Hurts jak wcześniej zapowiadano mieli wystąpić o 20:30, wyszli punktualnie, a te 2,5 h czekania na naszą główną atrakcję wieczoru urozmaicał DJ. Z koleżanką od razu po wejściu udałyśmy się pod same barierki póki były jeszcze nie oblężone, tam poznałyśmy przesympatyczne koleżanki Kasię i Magdę, i tak na rozmowie doczekałyśmy się naszych chłopaków! ;)
To już piąty raz, jak miałam okazję bawić się na koncercie Hurts i znowu przyznam, że działają uzależniająco, po prostu nie mogę się już doczekać występu w listopadzie.(Jak dobrze, że mam już od dawna bilet, bo pewnie po występie w Poznaniu bilety, które pozostały szybciutko się wyprzedadzą.) Koncert trwał około godzinkę, wiadomo jak to szybko mija, ale szczęśliwe chwile pozostają w sercu na zawsze. Setlista zawierała utwory z debiutanckiej jak i drugiej płyty, prześpiewałam za Theo cały koncert, jak pewnie i niejedna osoba, gardło zdarłam, co było słychać wyraźnie drugiego dnia. Niesamowite jest mieć kontakt wzrokowy z zespołem, to uczucie aż krępuje kiedy patrzysz na Theo, Adama, także Paula, Laela czy Petera i wasze spojrzenia się wymieniają (Theo ma największą siłę rażenia, z pewnością). Doświadczyłam tego na pierwszej piosence Exile i wiedziałam, że to będzie wyjątkowy wieczór. Później Miracle, Wonderful Life, Somebody To Die For, Evelyn (nie było szaleństwa ze statywem, chyba Theo rzeczywiście był osłabiony tym przeziębieniem), Sunday - przy którym wszyscy skakali, Sandman - świetny kawałek na koncert, angażuje publiczność, Blind! (eo eo eo eo ooo odśpiewane a capella pod batutą Theo! Widać było, że był zadowolony z osiągniętego efektu.), Blood Tears & Gold - przy którym Theo wspomniał, że nie grali go od jakiegoś czasu, Unspoken (Piękne jak zawsze.), Illuminated... Wtedy Theo i Adam jako już stały punkt programu swoich występów zeszli ze sceny, publika podniosła głos i wrócili. Jakie było szaleństwo jak Theo zeskoczył ze sceny i zaczął nam w pierwszym rzędzie przybijać piątki, widocznie się spisaliśmy. (Przybiłam piątkę Theo dwa razy! Tak!) Na koniec, Better Than Love i Stay, tak wymowne, aż chciało mi się płakać, powiem bez zawachania, że chłopacy muszą już czuć się u nas jak w domu. Mówiąc też na marginesie, miło zobaczyć siebie na nagraniu z koncertu, jak również popatrzeć teraz pisząc tą notkę na piękną białą różę, którą udało się zdobyć. (Mi jak i mojej przyjaciółce, szczęściary z nas, po prostu... Szczęściary.)
Koncert dał tak niewyobrażalną dawkę emocji, że spokojnie będę się nimi upajać do listopada. Przed wyjściem z koleżanką nawet powiedziałyśmy parę słów dla 4FunTV (Choć pewnie i tak nas pominą przy montażu znając życie... :P).

 

 Nagranie z livestreamu nigdy nie odda emocji doświadczanych na żywo, w dodatku z pierwszego rzędu pod sceną! ;)

Wtedy autobusem na afterparty, które odbyło się w Poznańskim Blueberry, cóż podsycając ciekawość powiem, że miejsce to będę wspominać zawsze wspaniale! Idąc tam nie uwierzyłabym gdyby ktokolwiek by mi mówił, że zespół pojawi się na afterparty, w życiu! A tu proszę, jak mówił Peter (klawiszowiec): "It's always an afterparty!". Ale wybiegam z tym do czego chcę powoli dojść. Muzyka na afterze była słaba, może później się coś rozwinęło, ale po takim koncercie nic nie było w stanie mnie zadowolić. Chociaż jest to też plusem, bo dzięki temu nie dałam się porwać pląsom na parkiecie i... No właśnie. W pewnym momencie z koleżankami zauważyłyśmy jednego z dźwiękowców Hurts stojącego przy barze. Później mijającego nas Laela, Paula... za którymi oczywiście dyskretnie podążyłyśmy. Sama się sobie dziwię, że mogłam  normalnie się wysłowić, żeby ich zagadać, poprosić o zdjęcie i zamienić kilka zdań. Potem dostrzegłyśmy z daleka Adama, momentalnie byłyśmy przy ich stoliku gęsto obstawionym ochroną, przeprosiłyśmy kulturalnie pana ochroniarza, słówko i zdjęcie z Adamem do kolekcji! Nie będąc samolubem, pożegnałyśmy się i miało już nas nie być, ale na drodze spotkałyśmy Peta, cóż to za pozytywny człowiek! Z nim rozmawiałyśmy najdłużej, bo jakieś dobre 20 minut. Mówił, że dobrze nas widział ze sceny, że pamięta, zapowiedziałam, że w listopadzie również się widzimy i liczymy na równie dobre miejsca widokowe. Żartowniś dodał, że on też ma swój bilet na koncert w listopadzie. Jak i inni członkowie zespołu musiał odpowiedzieć mi na pytanie "Where is Theo?", zgodnie odpowiadali, że odpoczywa w hotelu. (Swoją drogą szkoda, ale jak na jeden wieczór emocji i tak miałam nadto, a pojawienie się Theo mogłoby tylko pogorszyć mój stan. Do wszystkich fanów: Kiedyś jeszcze go dopadniemy, a jego uśmiechy, zachowanie podczas koncertu, urocze zwroty po polsku, ewidentnie świadczą o tym jak bardzo lubi polską publiczność. Nie potrafię mieć do Theo żalu. ;) Spokojnie się doczekamy swojego momenciku z Theo, przynajmniej mam taką nadzieję. Listopadzie zbliżaj się!). Co jeszcze mówił Peter, zapytany o to dlaczego nie przyjadą ponownie do Gdańska odpowiedział szybciutko pytaniem na pytanie "And where are you going after coming to England? Of course to London, it's capital city." (Ale co tam, wyprawy po Polsce za Hurts to czysta przyjemność!) Chłopacy mówili też, że wracają wcześnie rano do Anglii, bez wyjątku mówili, że świetnie się bawią a koncert był udany. Powedziałam też do Peta, "Theo was a bit unshaved today!", na co on odpowiedział, że zwróci mu uwagę, że powinien się ogolić. :P Oczywiście zachęcał nas do pozostania na afterparty, śmiał się, też, że oprócz mnie rozmawiał chyba z dwiema Magdami... Ogólny wniosek: wszyscy są przemili, chętnie rozmawiają z każdym kto ich zaczepi, nie odmawiają zdjęć, widać, że po prostu robią to co lubią a bycie w zespole sprawia im ogromną przyjemność, przy okazji niezłe z nich zgrywusy i mają mega poczucie humoru!

Około godziny 2 rano trafiłyśmy do hotelu, podobno afterparty trwało do 3 nad ranem. My - zadowolone z osiągnięć wracając do hotelu nie mogłyśmy uwierzyć w ten sobotni wieczór. Co chwila ktoś z przechodniów pytał nas skąd wracamy i jak udało się nam zdobyć aż dwie róże. :)
Dziękuję jeszcze raz Lechowi, obsłudze hotelu za miłe ugoszczenie, wszystkim którzy uczynili ten wieczór tak wyjątkowym! Liczę na szybką powtórkę i więcej takich okazji, które zapisują się w pamięci jako niezatarte wspomnienia. Wszystkim, których poznałam chcę powiedzieć "Do zobaczenia w listopadzie!".

Pozdrawiam mocno!

V.

Trochę pamiątkowych zdjęć (!!)
1) Widok na halę od strony sceny - są i pufy ;) 2) Zaklepujemy miejsca w pierwszym rzędzie/ Z Kasią 3) Zaraz po koncercie z Basią 4, 5) Podczas występu 6) Przyłapani na afterze/ Lael 7) Paul 8) Adam 9) Peter

 

READ THIS POST IN ENGLISH

my top 10: "Music (video) is a performance and needs the audience."¹

Oficjalna wersja mojego wytłumaczenia jest taka, że tak długo nie pojawiałam się tutaj z nowym postem, ponieważ przekopałam całego YouTube'a w celu napisania tego posta, nieoficjalna - jest tylko dla mnie. Ale są wakacje, jest czas, będę tutaj produkować częściej.
Pomysł na dziesiątkę moich ulubionych teledysków pojawił się w moim zamyśle już jakiś czas temu. Jednak zanim pokażę tutaj swoje wideoklipowe preferencje, wejdźmy trochę w historię teledysków, które, jak wszystko zresztą, musiały przejść niezłą drogę, byśmy mogli je oglądać w takiej formie jak dziś.
Wszystko zaczęło się w 1894 od ilustrowanych piosenek (illustrated songs), z których pierwszą była "The Little Lost Child", potem nastał czas soundies (kilkuminutowych musicalowych filmów), których przykładem jest "Cocktails and Oo-La-La", musicali krótszych i dłuższych - począwszy od lat 30. - tutaj jako przykład podać można "Gentlemen Prefer Blondes" z Marylin Monroe i jej kultowym wykonaniem "Diamonds Are a Girl's Best Friend". Nieco później, zespoły muzyczne rozpoczęły kręcenie filmów fabularnych, mających je przedstawić bliżej - tutaj jako najlepsze przykłady "A Hard Day's Night" i "Help" z The Beatles. Następnie zaczęto się kierować już ku klipom promującym konkretne piosenki, jak mają w zwyczaju robić dzisiejsze zespoły, prekursorami w tym byli Queen z "Bohemian Rhapsody". Natomiast "Thriller" Michaela Jacksona jest szeroko uważany za klip, który dokonał przełomu w tej kategorii.

Przejdźmy już więc do moich typów. Muszę też przyznać, że trudnym jest tak sklasyfikować na tych 10 miejscach cały ten dotychczasowy wideoklipowy dorobek, pozwolę więc sobie nie przyznawać poniższym teledyskom konkretnych miejsc, a będzie to po prostu grupa dziesięciu ulubionych - starszych i nowszych klipów wideo, z kolejnością chronologiczną (choć może w podświadomości jakaś tam kolejność "wartościująca" się nasuwa). Jest to po prostu 10 pozycji, do których mam jakiś sentyment (?) - tak to chyba odpowiednie słowo. Lubię klipy pokazujące jakąś historię, a najlepiej by nie była ona zbyt oczywista, a możliwa do różnych interpretacji, ale też takie, które mają w sobie to nieokreślone "coś", które przyciąga oko. Są też takie, których nie sposób zaklasyfikować do ani jednej z wymienionych grup, sa one po prostu wyjątkowe w swojej inności.

NINE INCH NAILS Closer (1989)

Jak dla mnie klip mega niebanalny, nie do podrobienia, mocny, pasujący do utworu. Nie do końca go ogarniam, z grupy tych "wyjątkowych" - nie do zaklasyfikowania.

GEORGE MICHAEL Freedom (1990)

Niezaprzeczalnie z grupy "przyciągających" oko. Najlepsze modelki i modele lat 90tych, Linda Evangelista i John Pearson!

BEYONCE Crazy In Love (2003)

Beyonce w czerwonych szpilkach, zwykłym t-shircie i krótkich spodenkach wygląda świetnie, nic w tym dziwnego, że Jay-Z się zakochał i są nadal razem. ;) Jeden z najlepszych (i w dodatku pierwszych) kawałków Beyonce, prosty klip - na plus.

MAROON 5 She Will Be Loved (2004)

Teledysk z serii tych opowiadających historię, słowa piosenki dokładnie zilustrowane obrazem, w dodatku młodziutki Adam Levine - nic nie trzeba więcej mówić.

NICKELBACK Someday (2007)

Kolejna historia. Klip, który w moim przypadku wywołuje niezłe emocje, pokazuje, że czasami jest za późno i każe czekać na inne jutro.

CIARA Gimmie Dat (2010)

Uwielbiam Ciare za jej taniec, jest świetna, w tym daje czadu. Najbardziej lubię ten moment jak tańczy z żołnierzami, daje radę, jak i dużą dawkę energii - aż chce się tańczyć.

MARINA AND THE DIAMONDS How To Be A Heartbreaker (2012)

Piękna Marina i mega przystojni faceci na planie. Jak widzę ten teledysk aż nie chcę odrywać wzroku. ;) A o tej piosenkarce powinnam w końcu też coś wkrótce napisać, bo ją uwielbiam. 

THE KILLERS Here With Me (2012)

Pojechany teledysk, inny przypadek miłości. Trochę mi nasuwa na myśl filmy Burtona. Przywołuje na twarz uśmiech, no i dobrze, że jest w nim trochę samych Killersów, lubię popatrzeć na Brandona Flowersa.

ROBIN THICKE Blurred Lines (2013)

Thicke! Kolejny przystojny koleś, kurcze, dlaczego muzycy muszą aż tak dobrze wyglądać. Ale dziewczyny z klipu też są boskie i mówię to jako kobieta - bez grama zazdrości - chociaż może, kurcze! Chciałabym wyglądać tak jak ta brunetka! Jestem wzrokowcem. ;)

HURTS Blind (2013)

Nie mogło zabraknąć w tym moim zestawieniu klipu mojego ukochanego zespołu. I uwielbiam tę historię, o takiej niezdrowej miłości/związku. Każda scena jest tu moją ulubioną, od śmiesznie grożącego pistoletem Theo, przez Theo bardziej ekhm poważnego, no i modelka - Kimberly Marren dodaje klipowi świetnego charakteru.

Jednak bardzo trudno jest wybrać tylko 10 klipów, jest tyle innych równie dobrych, ale dziś poprzestanę na tych. Może kiedyś nastąpi jakaś kontynuacja tego tematu. Komentarze jak zwykle mile widziane, zwłaszcza te z Waszymi faworytami wśród wideoklipów.

Pozdrawiam i życzę spokojnej nocy,

V.

¹ Zmodyfikowany dla potrzeb własnych cytat "Music is a performance and needs the audience." (Michael Tippett)

This Makes Sense: Uniqplan

 

 Uniqplan (od lewej: Piotr, Michał, Bartek, Konrad), fot. Zbigniew Piątek

Muszę się szczerze przyznać, że ten post kręcił mi się po głowie już od bardzo dawna, ale dopiero po wczorajszej akcji jak w moim śnie pojawił się Uniqplan stwierdziłam, że to już najwyższy czas. Chłopaków z Uniqplan odkryłam stosunkowo niedawno (w odniesieniu do tego, że zespół powstał w 2010 roku), bo jakoś w marcu tego roku. W radio można było aktualnie usłyszeć kawałki Freeland czy This makes sense. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, chłopacy zagrali jako support Hurts podczas ich ostatniego koncertu w Palladium. Występ na żywo sprawił, że jeszcze bardziej się w nich zasłuchałam. Uniqplan to rewelacyjnie zapowiadający się polski zespół! (Po co zostawiać słowa pochwały na sam koniec... na końcu będą kolejne;))

Słowem przybliżenia sylwetki zespołu. Powstał on w Warszawie, jak już wcześniej wspomniałam w 2010 roku, więc świeżakami w tej branży Uniqplan już nie są. Zespół tworzą Michał Wojtas (główny kompozytor, wokal, gitara), Bartek Lewczuk (klawisze), Piotr "Kephas" Pawęska (bass) i Konrad Zieliński (perkusja). Kwartet ten zdążył dotąd zgromadzić materiał na swoją debiutancką płytę Wilderness, premiera zaplanowana jest na 10 czerwca, a już od dziś można przedpremierowo przesłuchać całych (po zalogowaniu) dwunastu kawałków na wimpie. Dodam jeszcze, że już wkrótce ukaże się nowy klip do singla (o tym samym tytule co płyta) promującego album. Oprócz wcześniej wspomnianych dwóch pierwszych utworów, które znam już bardzo dobrze - choć ciągle do nich wracam i próbuję uchwycić każdą sekundę brzmienia, i nowego singla Wilderness, oprócz nich na płycie szczególną uwagę już po pierwszym przesłuchaniu zwróciłam na piosenki Halfway, Love Radiation i Stranger, i chyba pozostaną już one jednymi z moich ulubionych na płycie. Cały krążek jest bardzo dobrze skomponowany, tworzy spójną całość. Muzyka Uniqplan to przede wszystkim świetny wokal, spora dawka syntezatorów, nieco niepolskie brzmienie (co jest ogromnym plusem) - pamiętam kiedy pierwszy raz usłyszałam Freeland, w życiu nie powiedziałabym, że to robota naszych polskich chłopaków, co jeszcze tkwi mi w pamięci od koncertu - rewelacyjne solówki gitarowe i bębny. Słuchając kawałków chłopaków trochę przychodzi mi na myśl Kings of Leon - od których zresztą Uniqplan czerpią inspiracje, ale i momentami Muse, to takie moje małe spostrzeżenia. Już 8 czerwca zespół wystąpi w Sopocie podczas festiwalu TOPtrendy, mam nadzieję, że dzięki temu więcej rodaków pozna jaki mamy na swoim rynku muzycznym skarb.

O czym warto jeszcze wspomnieć? Może o tym, że każdy kawałek zespołu plasuje się na wysokich pozycjach listy NRD Eski rock, a ich pierwszy kawałek przez jakiś czas znajdował się na najwyższym miejscu. Nie wiem czy wiecie, ale Uniqplan grał support nie tylko przed wspomnianymi już Hurts, ale też przed Gossip i Turboweekend - obyli z nimi kilka koncertów. A ja osobiście teraz czekam na koncert w Gdańsku, kto wie, może jak przyjadą do Sopotu, to spodoba im się w 3city i szybko powrócą.

Z pewnością, Uniqplan wprowadzili na nasz polski rynek coś zupełnie innego, jestem mega dumna, że mamy teraz takie zespoły. Teraz czekam na oficjalną premierę płyty, żeby ją sobie kupić i móc słuchać w moim przyszłym samochodzie, którym mam nadzieję jeździć już niedługo (ale kto pord wie, z tym robieniem prawka). Wracając do chłopaków, bohaterów mojego posta, posłuchajcie, poznajcie, polubcie, po prostu, dobra muzyka zasługuje na dobrych słuchaczy.

Pozdrawiam,
V.

Przesympatyczny materiał nakręcony podczas koncertu w Hydrozagatce

Występ w Esce rock Freeland live

Pierwszy klip, do piosenki This Makes Sense