Zapiski starego świntucha

Fenomen Charlesa Bukowskiego, autora powieści, opowiadań i wierszy, które inspirowane były jego własnymi doświadczeniami, związanymi z seksem, alkoholem, biedą, niedolą pisarza i słabościami każdego człowieka. Czy teraz czytają go już tylko hipsterzy?

„Facet potrzebuje wielu kobiet tylko wtedy, kiedy żadna z nich nie jest nic warta. Można utracić tożsamość, pieprząc się na prawo i lewo.”

Nie wiem jak wy drodzy czytelnicy, ale ja zgadzam się z autorem tych słów i witam was po długiej przerwie w poniedziałkowy wieczór. Fragment, którym rozpoczęłam pochodzi z książki „Kobiety” Charlesa Bukowskiego i właśnie o nim dzisiaj. Kim był? Myślę, że większość z was już o nim słyszała, a jeśli nie to pewnie chociaż kojarzycie serial Californication, który jest oparty właśnie na powieści „Kobiety”, a Hank Moody to nic innego jak swobodna interpretacja Hanka Chinaskiego, bohatera powieści Bukowskiego. Ja sama zgłębiłam jego fenomen dopiero parę miesięcy temu, gdy zaskakująca liczba znajomych zaczęła o nim mówić i dowiedziałam się, że James Franco wykupił prawa do ekranizacji książki „Z szynką raz!”, opowiadającej o wczesnych latach pisarza.

Bukowski to bez dwóch zdań barwna postać. Uzależniony od alkoholu, prowadził awanturniczy i pełen skandali tryb życia. Opisanie swoich doświadczeń w książkach przyniosło mu niespodziewany sukces. Powołał bowiem do życia jedną z najbardziej znanych postaci w literaturze – tzw. ćmę barową Henry’ego Chinaskiego, czyli swoje alter ego. Można mówić, że fenomen Bukowskiego, który był obecny w Stanach Zjednoczonych od lat, rozkwitł także w końcu u nas. Co stoi za tak ogromną popularnością Bukowskiego? Proste rzeczy.

Po pierwsze i przede wszystkim olbrzymie pokłady (nierzadko absurdalnego) humoru, które odciągają zarówno głównego bohatera, jak i nas, czytelników od szarej rzeczywistości:

„Miałem zły dzień. Tydzień. Miesiąc. Rok. Życie. Cholera jasna.” (Szmira)

Wymieniając dalej składniowe popularności należy dorzucić surowy, lapidarny styl, często zawierający wulgaryzmy. Ponadto chamstwo, którego Bukowski się nie boi, autobiograficzny charakter powieści i bezpośrednie podejście do życia. Bez ogródek opisuje swój alkoholizm, z którym próbuje walczyć, jednak ostatecznie to miłość do trunków bierze górę. I tak jest z każdą powieścią, każda książka Bukowskiego opowiada o innym etapie jego życia, od pracy listonosza, przez relacje z ojcem aż po rozważania nad życiem pisarza.

Świat przedstawiony w powieściach Charlesa Bukowskiego jest znany każdemu z nas, jednak został ukazany w nieznany nam sposób. Przestrzenie po jakich się porusza i osoby z którymi wchodzi w interakcje są fascynujące właśnie dzięki celnej obserwacji pisarza. Dostrzega on rzeczy, których my nie zauważamy, mimo że wcale nie są przed nami ukryte.

Ważna jest też uniwersalność znaczeń. Każdy pragnie lżejszego życia. Dla niektórych Bukowski może być przykładem samozaparcia, dawać motywację do swoistej walki o następny dzień. W końcu Henry Chinaski całe życie walczył o prawo do podążania własną drogą. W Polsce brakowało takich ludzi i myślę, że w tym tkwi sęk. W „Kobietach”, „Listonoszu” czy „Faktorium” każdy z nas może znaleźć coś dla siebie, bo zawierają prawdę o świecie, interpretowaną na różne sposoby.

Spotkałam się niedawno ze stwierdzeniem, że Bukowskiego czytają dziś hipsterzy. Rozśmieszyło mnie to, ale tak chyba faktycznie jest. Czy to przez ten wulgarny język? Racja, trochę wypada z głównego nurtu i nie powiemy, że czytanie np. o losach alkoholika-pisarza jest ambitnym zajęciem, jednak, gdy weźmiecie do ręki jakąkolwiek z jego książek i zaczniecie czytać to między wersami zauważycie całą niesamowitą, nie podkoloryzowaną prawdę o życiu. I to chyba jest największy plus jego przekazu – szczerość. Szczerość, dla której mogę być nawet hipsterką i z równie hipsterską miłością dla wszystkich (przyszłych) wielbicieli Bukowskiego na koniec coś w klimacie – The Doors i Alabama Song.

Trzymajcie się ciepło!

Passionflooower

3-majówka we Wrocławiu

Z racji tego, że za ponad tydzień będziemy bawić się na majówkach w całej Polsce, odkopałam na komputerze pewną niedokończoną relację, którą zaczęłam pisać kilka miesięcy temu i dopisałam resztę, tym samym chcąc polecić Wam Wrocław.

Co się dzieje?

Mam nadzieję, że spędziliście ubiegłoroczną majówkę przyjemnie, a pogoda Wam dopisała. Niestety ja, o ile miałam szczęście być na 3-majówce we Wrocławiu, to o słońcu i piwku na trawie mogłam jedynie pomarzyć. Ja się pytam, gdzie podziały się te prognozy 30 stopniowe? I powiedzcie mi jak tu lubić prezenterów pogody, skoro tak bezwiednie nas zwodzą? Eh, eh. Mimo to nie mogę narzekać. 2 i 3 maja upłynęły w całości pod parasolem i nawet deszcz padający z krótkimi przerwami cały dzień, nie ostudził atmosfery festiwalu i zapału ludzi, przewijających się pod sceną na Wyspie Słodowej.

Do Wrocławia przybyłam wcześniej, bo we wtorek 30 kwietnia. Od kilku lat marzyła mi się już majówka w tym mieście i w końcu udało mi się to zrealizować. Bardzo mocno radował mnie fakt bycia na biciu rekordu Guinnessa, który od dwunastu lat odbywa się regularnie w stolicy Dolnego Śląska. I choć naszego rekordu z przed roku (dla przypomnienia: 7273 gitarzystów grających razem numer Hey Joe, Jimiego Hendrixa) nie dało się pobić (zabrało się 5734 gitarzystów) to zabawa i emocje towarzyszące wydarzeniu były niesamowite. Móc tam być, wśród tylu gitarzystów, w atmosferze przyjaźni i pokoju – niewyobrażalnie wspaniałe! (i jak się przekonałam utwór Hey Joe naprawdę jest dość prosty i stanowi dla mnie wyzwanie, by za rok pojawić się na rynku nie jako słuchacz, ale uczestnik rekordu). Oczywiście nie  byłabym sobą, gdybym nie miała ciarek, gdy tylko popłynęły znajome takty refrenu. Można dodać do tego dobrze dobrany wokal Johna Corabi oraz gościnny udział takich gitarzystów jak Bruce Kulick, Chuck Garric, Jennifer Batten, Mieczysław Jurecki, Leszek Ciechocki, Wojciech Hoffmann i mamy prawdziwą muzyczno - eventową perełkę.  Powtórka już 1 maja 2014 roku! Jeśli gracie na gitarze, pomórzcie i przyjedźcie do Wrocławia na „najgorętszą majówkę roku”*.

Jennifer Batten - gitarzystka Jacksona biła rekord razem z nami.

Subiektywnym okiem

Jednak dla fanów gitarowego brzmienia była to tylko rozgrzewka, bowiem naprawdę gorąco zrobiło się nazajutrz, kiedy to o dobrą zabawę podczas deszczowego dnia zadbali: Hunter, Power of Trinity, Brodka, Strachy na Lachy, Coma i Kult.  3-majówkę otworzył Hunter, grający na pograniczu heavy a melancholijnego metalu i to by było na tyle, bo ten koncert sobie odpuściłam. Byłam już raz na nich na Ursynaliach, ale nie wciągnęli mnie, choć musze przyznać, że wokalista jest bardzo charyzmatyczny. Następnie scena należała do Power of Trinity, których lubię za genialne połączenie rockowego pazura z brzmieniem reggae. Świetnie rozgrzali zgromadzonych nie tylko pod sceną. W końcu pojawiła się wyczekiwana przeze mnie Coma. W deszczu to się jeszcze na nich nie bawiłam! Zagrali bez zarzutów, z kopem i nieziemską mocą. Nawet ociekające wodą ubranie nie przeszkodziło, by skakać pod sceną. Brodka zobowiązująco rozkręciła niezłą grandę, a publiczność bez oporu dała się porwać w radosne pląsy do jej najnowszej płyty. Nie byłoby jednak tak fantastycznej zabawy bez kochanych Strachów Na Lachy. Za każdym razem, gdy jestem na ich koncercie utwierdzam się w przekonaniu, że „Dygoty”, „Raissa”, „Chory na wszystko” czy „Twoje oczy lubią mnie” mają już status numerów nieśmiertelnych, które będą z pewnością śpiewać nasze dzieci. Pierwszy dzień zamknął Kult, a „Baranek” i „Dziewczyna bez zęba na przedzie” wprawiły nas w tak wyborowy humor, że aż szkoda było się rozchodzić do domów. I nawet deszcz nie stanowił już problemu.

O świcie pogoda poprawiła się nieznacznie, tak by popołudniu znów nas ochłodzić. A tego dnia line-up był równie energetyczny: Buldog, Luxtorpeda, Naczynia Połączone, Vavamuffin, Maria Peszek, Happysad i Dżem. Moje pierwsze zetknięcie z rockową poezją śpiewaną i Buldogiem, o dziwo wypadło naprawdę interesująco. Tomek Kłaptocz jest niesamowicie charyzmatyczny i ma całkowicie indywidualny styl, a to sobie cenię. Jednak ogień pod sceną roznieciła dopiero Luxtorpeda, którą uwielbiam. Miałam okazję śledzić ich koncertowy rozwój na przestrzeni dziewięciu koncertów w ciągu dwóch lat i z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że dla mnie jest to obecnie najlepszy koncertowy zespół w Polsce. Energia Litzy i charyzma Hansa kupują wszystko.  Po małym piekle pod sceną nastał czas na lżejszą nutę od Naczyń Połączonych. Znów zrobiło się tanecznie, a chłopcy dali z siebie ile mogli, choć frekwencja pod sceną nie dopisała. Ja byłam! Skakałam i dobrze się bawiłam! A skoro już tańczyć i bujać się, to tylko w rytm reggae. Stare, kochane Vavamuffin i ich „Malinowa Mamba” sprawdzili się bez zarzutu. Mogłabym chodzić na ich koncerty codziennie! Sprowokowała i podburzyła Maria Peszek. Ta indywidualistka z płytą „Jezus Maria Peszek” udowodniła, że jest mocna i ma coś do powiedzenia na polskiej scenie muzycznej. Tłoczno, duszno i żywo zrobiło się na powrót za sprawą panów z Happysad, którzy podobnie jak Strachy Na Lachy mimo deszczowej pogody przyciągnęli za sobą rzeszę wiernych fanów. Co tu dużo mówić, panowie dając od lat cudownie energetyczne i pozytywne występy zapewnili sobie status stałego gościa letnich festiwali. Zamknięcie dnia należało do weteranów polskiej sceny muzycznej. Dżem wprowadził nas w lekko nostalgiczny nastrój, choć nie zabrakło fajerwerków przy „Czerwonym jak cegła”.

2014. To jak, powtórka?

Tegoroczna wrocławska majówka zapowiada się równie gorąco. Na Wyspie Słodowej pojawią się: Piersi, Hunter, Mela Koteluk, Waglewski Fisz Emade, Jamal, Coma, Bethel, Strachy Na Lachy, Indios Bravos, Farben Lehre, Dr Misio, Dawid Podsiadło. Zaś na wrocławskim rynku gitarowy rekord bić będą:  Eric Burdon & The Animals (którzy zagrają „House Of The Rising Sun”), Uriah Heep, Michael Angelo Batio („najszybszy gitarzysta wszech czasów”, twórca gitarowej techniki shred), Steve Vai, Litza z Arką Noego i Wojciech Waglewski. Wstęp bezpłatny. Mówiąc krótko - zagrać w takim towarzystwie to zaszczyć! Ale to nie wszystko - organizatorzy przewidzieli wieczorem koncert zaproszonych gości na Wyspie Słodowej (uczestnicy rekordku mają 70% zniżkę na bilety), więc będzie się działo. Poza tym jak co roku zorganizowany zostanie konkurs na najciekawszą gitarę. Myślę też, że jeśli poszukujecie muzycznych atrakcji, to Wrocław i majówka są do tego najlepszą okazją. Sama wybieram się po raz drugi z przyjaciółką, którą udało mi się namówić już w zeszłym roku. W tym to ona mnie namawiała, choć tylko przez chwilkę. 

Tak więc widzimy się pierwszego.

Bye, passionflooower.

Informacje o biletach tutaj.

* Tak reklamowane jest wydarzenie w mediach. 

Pianista

„Ulice getta prowadziły donikąd. Kończyły się zawsze murem”*

II Wojna Światowa. Temat rzeka. Jednak dla nas - przodków tych, którzy przelewali krew byśmy mogli dziś wychowywać się i żyć w wolnym kraju, byśmy mogli nazywać się Polakami, to coś więcej niż fakt historyczny. Burzliwy początek dwudziestego wieku i cała jego pierwsza połowa to niezaprzeczalnie ważny element naszej tożsamości narodowej. Możemy mylić teks zwrotek hymnu, możemy nie wywieszać flagi 3 maja, ale nie ma możliwości byśmy nie wiedzieli, co wydarzyło się pamiętnego września 1939 roku. Temat wojny, okupacji, prześladowań, holocaustu, został wyczerpany przez historyków, pisarzy czy filmowych twórców do cna i wydaje się, że odnośnie II Wojny Światowej kto jak kto, ale my - Polacy wiemy wszystko. Nie ma okrucieństwa, z którym nie zetknęli byśmy się. Dlaczego więc w 2002 roku Roman Polański podjął się wyreżyserowania kolejnego dramatu wojennego z Warszawą w tle? Odpowiedź jest złożona. Polański zawsze podkreślał, że temat okupacji jest mu szczególnie bliski, jednakże gdy znalazł asa w rękawie, nie mógł odpuścić. Zagrał „va bank”. Czy wygrał?

„Pianista” to  niesamowita historia rozgrywająca się na naszym własnym podwórku. Na tle wybuchu II Wojny Światowej Polański skupia się na losach jednego człowieka, dziś już trochę zapomnianego - Władysława Szpilmana, jednego z najwybitniejszych polskich pianistów i kompozytorów swojego pokolenia, współtwórcy Polskiego Radia i oczywiście Żyda. Okiem kamery reżyser pokazuje okupacyjną codzienność od strony kompletnie niewinnego człowieka, artysty, w dodatku ofiary prześladowań. Losy Szpilmana stają się osią dla filmu, który oprócz dobrze znanego tematu wojny, skupia się również na niesamowicie silnych relacjach rodzinnych. „Niech się wydarzy, co ma się wydarzyć, lepiej jednak, byśmy byli wtedy razem” mówi w pewnym momencie Władek (rewelacyjny Adrien Brody), a Polański dostarcza kilku poruszających scen m.in. wspólnego jedzenia Irysa czy rozdzielenia Szpilmana z rodziną, utwierdzając nas tym samym w przekonaniu, że mimo największej biedy czy głodu, wsparcie bliskich jest po prostu bezcenne. Gdy w końcu Szpilman zostaje kompletnie sam w Warszawie i obserwuje bunt w getcie, a następnie powstanie warszawskie, rozpoczyna desperacką walkę o przetrwanie, co dzięki niesamowitemu szczęściu, a może trochę przeznaczeniu, udaje mu się. Jak inaczej wytłumaczyć pomoc od kapitana Wehrmachtu, który dożywia ukrywającego się Szpilmana? Nie przychodzi mi na myśl nic innego, jak  wyjątkowość osoby Władysława Szpilmana.

Oprócz losów wybitnego kompozytora niezwykle ważną rolę w „Pianiście” odgrywa Warszawa, która na oczach bohatera zamienia się w zgliszcza. Dzięki usytuowaniu stolicy na pozycji niemalże bohatera filmu, Polański podkreśla, jak wielkie brzemię na mieszkańcach odcisnęło zrównanie z ziemią tego wielkiego miasta. „W głębi człowieka jest wiele zła i zwierzęcych instynktów. Wychodzą one na jaw, gdy mogą się bez przeszkód rozwijać”, powiedział Szpilman. A wojna usunęła wszelkie przeszkody, pozbawiając Polaków jakichkolwiek złudzeń na przejawy człowieczeństwa ze strony wroga. Spalenie Warszawy wydaje się więc być zobrazowaniem słów pianisty.

Minusy? Film powstał na podstawie książki Władysława Szpilmana „Pianista”, jednak dzieło Polańskiego pomija wiele elementarnych rzeczy, które nadają książce unikatowy klimat. Dzieje się tak na przykład z przemyśleniami Szpilmana, jego monologami, spostrzeżeniami, które tworzą emocjonalny, wręcz osobisty portret artysty i okupowanego świata widzianego jego oczyma. Roman Polański w swoim obrazie zrezygnował z tego, pozbawiając jednocześnie Adriena Brody’ego możliwości aktorskiego wykazania się. O ile więc reżyser znalazł świetną historię, dającą szansę na zupełnie inne przedstawienie dziejów okupowanej stolicy, o tyle nie wykorzystał w pełni potencjału Władysława Szpilmana. W efekcie zapamiętujemy tylko podstawowe informację o tym wybitnym pianiście, wciągamy się w jego historię, ale niestety nie jesteśmy w stanie zrozumieć. I tak, jak nie da się wyleczyć zęba bez wizyty u stomatologa, tak by pojąć przez co właściwie przeszedł Szpilman, musimy wkraść się do jego umysłu, myśli. W tym przypadku będzie to książka, której niestety film Polańskiego nie przebił, lecz mimo to zyskał uznanie Amerykańskiej Akademii Filmowej, zdobywając trzy Oscary (w tym dla najlepszego filmu, reżysera i scenariusza) oraz kilka innych, prestiżowych nagród m.in. Złotą Palmę. W każdym razie ile by nie mówić o „Pianiście”, film zdecydowanie wart obejrzenia dla historii Władysława Szpilmana, która mam wrażenie, że z pokolenia na pokolenie będzie oddalać się coraz dalej, niczym statek znikający we mgle, aż za nasz horyzont.

Do następnego.

Bye, passionflooower.

* Władysław Szpilman

My Week With Marilyn

Od dłuższego czasu Telewizyjna Dwójka ma w swoim programie cykl „Kocham kino” w ramach, którego w ubiegły czwartek mogliśmy obejrzeć produkcję z 2011 roku - „Mój tydzień z Marilyn”. Film w reżyserii Simona Curtisa to dramat biograficzny. Oprócz poruszającej historii na ekranie zobaczymy też świetnych aktorów. Kenneth Branagh, Judi Dench, Eddie Redmayne, Emma Watson, a jako wisienka na torcie - Michelle Williams w roli nieśmiertelnej Marilyn Monroe. Aktorka za tę rolę została nagrodzona Złotym Globem.

Film, jak zapowiada już sam tytuł na wstępie obwieszcza fabułę, jednak mimo to wciąż strasznie intryguje i sprawia, że mam ochotę jeszcze bardziej go zobaczyć. W mojej głowie natrętnie krąży tylko jedno pytanie: jaki był tydzień spędzony z tą Marilyn Monroe - jedną z największych aktorek kina, ikoną stylu, seksapilu, najpopularniejszą osobowością swoich czasów, ale też przerażająco samotną i zagubioną kobietą? Reżyser daje nam równie piękną, co smutną odpowiedź i zdaje się potwierdzać tezę, że życie na świeczniku, w blasku fleszy, jest dla tych, którzy o nie zabiegają i są wystarczająco silni, by sobie z nim poradzić.

Reżyser nie otwiera na oścież drzwi do świata ikony, na którą wyrosła Monroe, lecz tylko uchyla, pokazując ledwie część napiętnowanego sławą życia. Akcja filmu rozgrywa się w 1957 roku w Londynie, podczas zdjęć do filmu „Książę i aktoreczka”, w którym Marilyn wciela się w rolę prowincjonalnej, amerykańskiej aktorki i zakochuje w księciu Karpatii. Z pozoru prosta do odegrania postać, sprawia, że życie całej ekipy filmowej na cztery miesiące zamienia się w piekło o imieniu Marilyn Monroe, a reżyser sir Laurence Oliver (jednocześnie odtwórca roli księcia) popada w nieustanną histerię i nerwicę z powodu sławnej aktorki, która przecież za nic ma czekającą na nią kilka godzin obsadę. Ale to nie do końca tak.

Obsadzając w roli narratora i jednocześnie głównej postaci, Colina - chłopaka, który marzy o pracy przy filmie, aż w końcu dzięki zdeterminowaniu i zaangażowaniu zostaje trzecim asystentem reżysera - Curtis pokazuje nam z jak wielkim niezrozumieniem spotykała się aktorka. Dla Marilyn granie było czymś więcej niż suchym powtarzaniem kolejnych kwestii i byciem po prostu seksowną (a tego oczekiwali producenci). Nawet w najprostszą rolę musiała się wczuć, być tą postacią (zgodnie z metodą Stanisławskiego). Dzięki temu, że oddychała razem ze swoją bohaterką, dzieliła z nią własną skórę, ludzie ją uwielbiali i kupowali. Przez naturalność i kobiecość, które wypływały wprost z jej serca i objawiały się w każdym ruchu cudownym urokiem, powabem, ciepłem, zapewniła sobie status nieśmiertelnej gwiazdy, płacąc za to najwyższą cenę - własne szczęście.

Na tle zajmującej fabuły reżyser zwraca uwagę na rozwijającą się wraz z czasem trwania zdjęć relację Colina z Marilyn. Anonimowy chłopiec na posyłki zostaje w końcu dostrzeżony i dopiero teraz właściwie zaczyna się „Mój tydzień z Marilyn”. Reżyser podążając z kamerą za uciekającą, beztroską Marlin czy wchodząc z Colinem przez okno do zabarykadowanej sypialni i odnajdując załamaną aktorkę, bardzo dokładnie tworzy pełny dramaturgii i osamotnienia, przeplatanego ulotnym szczęściem, portret kobiety spętanej przez własne ciało i zakutej dodatkowo w kajdany społecznej presji. W pewnym momencie padają nawet słowa: „Chciałabym, by ktoś pokochał mnie jak dziewczynę, a nie Marilyn Monroe”, które ukazują niemalże namacalnie sedno tragedii Monroe.  Film dogłębnie i wstrząsająco uświadamia widza o stalowych regułach rządzących wielkimi produkcjami. Nie wypuszcza się kury znoszącej złote jajka, przyznaje otwarcie agent aktorki w rozmowie z reżyserem. Colin zaczyna wtedy naprawdę rozumieć Marilyn, która jest wyłącznie marionetką sterowaną kolejnymi porcjami leków na sen, depresję czy apetyt. Tylko obezwładniając człowieka, można nim bezczelnie kierować. Spędzając czas i obserwując sławną aktorkę oczami bohaterami, nie możemy nie stanąć po jej stronie i nie okazać współczucia wobec tak nieprawego zniewolenia. Zupełnie jakby zamknąć barwnego, wolnego ptaka w złotej klatce.

Co czyni ten film tak prawdziwie przekonującym i poruszającym? Oprócz rewelacyjnych kreacji aktorskich i olśniewającej Michelle Williams, której po prostu nie da się nie pokochać, niesamowicie istotna jest tutaj muzyka. To dzięki niej zostaje zachowany cały klimat wręcz przytłaczającej delikatności i zmysłowości Marilyn. Budująca z początku lekki klimat, pod koniec coraz dobitniej podkreśla wielką pustkę otaczającą aktorkę. Conrad Pope tworząc muzykę do tego filmu, moim zdaniem podołał całkowicie zadaniu i stworzył dla dzieła Curtisa wspaniale subtelną duszę, która fenomenalnie współgra z Marilyn Monroe. Bez dwóch zdań dla kinomaniaków „Mój tydzień z Marilyn” jest filmem koniecznie do zobaczenia. Dla wszystkich innych mniej skłonnych do filmowych seansów, niech będzie to niezwykła podróż w świat wciąż żywej w tak wielu sercach ikony kobiecości, zmysłowości i wdzięku.

Z czystym sercem daję 8/10 na Filmwebie.

Bye. Passionflooower.

House of Boys

Dziś będzie o filmie, który chciałam zobaczyć od trzech lat, od czasu, gdy do mojej ściany z artykułami dołączyłam krótką recenzję wyciętą z „Metra”, która mimo że niezbyt pozytywna, nie pozwalała mi przejść obojętnie wobec tego tytułu. Teraz, po obejrzeniu „Domu chłopców” wiem, że muszę napisać kilka słów, przemyśleń o obrazie, który poruszył mnie w istotny sposób. Tego właśnie oczekuję od kina - by mówiło językiem żywym poprzez emocje odczuwalne na skórze. Najgorsze co może być dla filmu, to zastać odebranym przez widza nijako, nie wzbudzić żadnych mocnych emocji, nie dać do myślenia. W dobie przedoscarowej gorączki zalewającej kina, warto więc rzucić okiem wstecz, w ramach odpoczynku. Może będzie to akurat film Jeana-Claude’a Schlima? Zdecydujcie sami.

Mamy lata 80., a reżyser zabiera nas do wiecznie żywego Amsterdamu, który oglądamy oczami nastoletniego Franka - uciekiniera z domu. I o ile założymy, że o tym właśnie będzie historia, o tyle znajdziemy się w błędzie. Film Schlima oprócz pięknej, kolorowej, pociągającej i ekscentrycznej otoczki, która otwiera drzwi do dzielnicy czerwonych latarni, nocnego życia tętniącego w rytm hałaśliwej muzyki, świata wyzwolonych homoseksualistów, spontanicznego seksu i narkotyków święcących największe triumfy, traktuje przede wszystkim o walce z AIDS, a na tle zagubienia i samotności doświadczamy potęgi czystej, szczerej miłości. Jak wypada ten miszmasz? Dla mnie intrygująco. Z momentem przekroczenia przez Franka (Layke Anderson) progu tytułowego „Domu chłopców”, reżyser otwiera przed nami zupełnie inny, barwny, a jednocześnie niebezpieczny świat dowodzony przez zdyscyplinowaną burdelmamę - pana Madame (Udo Kier). Choć czerwony przybytek pełni rolę domu publicznego i nocnego klubu z efektownym męskim striptizem, to bohaterowie odnajdują tu też wręcz akademicką atmosferę, która sprzyja zawiązywaniu przyjaźni, miłości czy przelotnych romansów. Ale to oczywiście w czasie wolnym. W pracy przybierają maski striptizerów, stylizują się na drag queen lub są po prostu do wszelkich usług wpływowej klienteli klubu (ale to już dzieje się poza kadrem). Dopiero w zaciszu domu poznajemy ich bliżej, stajemy ramię w ramię z ich marzeniami, problemami i chorobami, a reżyser po raz kolejny czaruje nas różnorodnością osobowości od punka z krwi i kości, przez desperacko broniącego się heteroseksualistę, aż po transseksualistę odkładającego na zmianę płci. I mimo zarzutów, z którymi nie do końca się zgadzam: „efekciarski, pozbawiony szczerości kina gejowskiego, marionetkowe postacie” - „Dom chłopców” porusza i wciąga.

Najważniejszą relacją, którą oglądamy i w którą wciąga nas reżyser jest romans Franka z pozoru heteroseksualnym Jakem (Benn Northover), rozwijający się dalej na ekranie w głębokie i czyste uczucie. I może zabrzmi to trochę jak bajka, ale wszystko zaczyna się od jednego spojrzenia na pochłoniętego snem Jake’a i od razu wiemy, że to jest to. Frank wpada po uszy, a najgorsze jest to, że trudno mu się kryć ze swoim pożądaniem wobec współlokatora, który zaparcie broni się przed homoseksualizmem, lecz im bardziej to podkreśla, tym widoczniejszym staje się to kłamstwem. W końcu rewia burdel-bar to nie miejsce dla heteryka, ale dla zagubionego chłopca - owszem. Co zbliża ludzi do siebie bardziej niż złamane serce? Reżyser nie pozostawia wątpliwości, że zasada „zabić klin klinem”, wciąż się sprawdza. Jednak w przypadku bohaterów owocuje czymś więcej. Scena pierwszego zbliżenia Franka i Jake’a choć mało efektowna i spokojna, ale piękna, jest z pewnością jednym z ważniejszych momentów filmu, odkrywającym uczucia i prawdę o Jake’u. Słowa transseksualisty Angelo chyba najlepiej oddają jej przekaz: „Wy nie uprawialiście seksu, wy się kochaliście”.  Niestety w świecie, do którego zabiera nas Schlim nie ma miejsca na uszczęśliwiające wszystkich zakończenie. Realizm podcina skrzydła wolnym ptakom, a tajemniczy „rak gejów” przywieziony ze Stanów do Europy zaczyna zbierać pierwsze plony. W momencie, gdy Jake dowiaduje się, że ma AIDS, a jego świat wali się - pan Madame nie może pozwolić, by jego klub kojarzono z zarazą, najjaśniejszym punktem jego życia okazuje się być kochający go bezgranicznie Frank.

I tu chcę odnieść się do zarzutu, że „Domu chłopców” brakuje szczerości w najważniejszych momentach. Jak można bez zwątpienia stać u boku śmiertelnie chorej osoby? - zdają się pytać krytycy. Reżyser filmu udowadnia, że to możliwe. Czy nie powstała więc aby przerysowana historia rodem z Harlekina? Nie. Wydaje mi się, że Schlim w pewnym momencie zamyka swoich bohaterów w bańce mydlanej, dając im namiastkę intymności i szczęścia, na które każdy z nas zasługuje, by potem pozwolić ją przebić, bez łez rozczarowania. Gdy mamy czas, nie potrzebujemy go wcale, lecz jak na ironię, gdy jest nam wyliczony, obsesyjnie o nim myślimy, mówi reżyser ustami swoich bohaterów. Frank i Jake wykorzystują każdą minutę, jaką odmierza pożerający zabójca i to wzrusza. Niezachwianie w trwaniu przy Jake’u, troska, strach, poświecenie  - to wszystko wydaje mi się naturalnie wynikające z miłości szczególnie, że Frank obserwując niknącego w oczach ukochanego, nie oszukuje się - akceptuje bolesną prawdę i to czyni go wystarczająco silnym, by dotrzymać danej Jake’owi obietnicy. Film zadedykowany jest zmarłemu w wieku dwudziestu ośmiu lat Frankiemu, o czym reżyser informuje na samym początku, a wraz z napisami końcowymi pojawiają się też zdjęcia pierwszych celebrytów pokonanych przez AIDS. Od początku do dziś ta plaga pochłonęła dwadzieścia pięć milionów ofiar, co jest przerażające. Drugie tyle, bo aż ponad trzydzieści pięć milionów jest zarażonych wirusem HIV. Nie chcę nawet myśleć ilu osób nie objęła ta statystyka, a świadomość brutalnej prawdy sprawia, że „Dom chłopców” oddziałuje na mnie podwójnie przejmująco i wykrada łzy, których się nie wstydzę.

Film światową premierę miał w 2009 roku, a w Polsce doczekał się jej dopiero w 2011. W tym samym roku obraz został wyróżniony nagrodami krytyków i widzów podczas Inside Out LGBT Film and Video Festival w Toronto, gdzie doceniono przekaz, dotyczący walki z AIDS. „Dom chłopców” otrzymał również statuetkę dla najlepszego projektu na luksemburskiej gali Letzebuerger Filmprais.

Jak mogę Was jeszcze zachęcić do obejrzenia tego obrazu? „Dom chłopców” w swojej ekstrawagancji, ale i lekkości opowiada przede wszystkim życiową historię, ale nie jedną z tych, o których zaraz zapomnimy. Dzieje się tak dlatego, że AIDS to problem, który może spotkać każdego bez wyjątku na preferencje. Poza tym rodząca się w tle miłość sprawia, że odzyskuję wiarę w istnienie potęgi uczuć. Może to brzmi ckliwie, ale tak już czuję.

Bye. Passionfloower. 

Don’t ever take a single second to breathe: subiektywne podsumowanie 2013

 Postanowiłam w ramach postu urodzinowego zrobić małe podsumowanie zakończonego roku, czyli to czym żyłam w roku 2013, co sprawiało mi radość i wyzwalało ogromne emocje. Jeśli macie chwilę na wspominki, zapraszam do lektury:

Hey, ho! Let's go:

1.      Premiera singla 30 Seconds To Mars „Up In The Air”, który zwiastuje nową płytę. Dlaczego to wydarzenie zasługuje na miano ważnego? Ponieważ na samą myśl o nowym albumie dostawałam palpitacji serca. „This Is War” było przeogromną płytą, bogatą w niesamowite emocje. Czytając już od roku zapowiedzi na temat czegoś „świeżego”, wykraczającego poza dotychczasowe ramy, miałam wielkie obawy. Co tym razem, powtarzałam jak mantrę, aż do momentu, gdy usłyszałam, wręcz imprezowe, „Up In The Air” i zamarłam. Co to miało być? Nie potrafiłam się określić.

2.      Wrocławska majówka. 1-3 maja. W końcu po prawie dwóch latach udało mi się spędzić wymarzoną majówkę. Dlaczego Wrocław? Co roku bity jest tam gitarowy rekord Guinnessa. Tysiące gitarzystów grających razem Hendrixa - od kiedy się dowiedziałam o tej idei, musiałam się tam znaleźć. Dla klimatu, magii tej chwili, muzyki, ludzi. Po rekordzie, muzyczna majówka na Wyspie Słodowej, czyli dobry polski rock. Było rewelacyjnie. Z tym roku też jadę.

Niesamowity widok i atmosfera!

3.      Premiera czwartej płyty 30 Seconds To Mars „Love Lust Faith + Dreams”, 21 maja. Płyta, na którą czekałam z niecierpliwością od dobrych trzech lat. Jak mogę ją szybko podsumować? Niejednoznaczna z pewnością. Miałam wiele oczekiwań co do tego wydawnictwa. Ostatecznie wciąż kształtuję swoją opinię na jej temat i wiem, że gdybym napisała o niej coś zaraz po premierze, dziś bym się z tym nie zgadzała.

Obraz Damiana Hirsta stał się inspiracją
dla okładki. W listopadzie miałam okazję
zobaczyć go na wystawie w Warszawie.

4.      Impast Fest, 5 czerwca. Koncert 30 Seconds To Mars. Każdy ich koncert jest dla mnie wydarzeniem, jednak na ten czekałam szczególnie, ponieważ otwierał ich europejską, festiwalową trasę z płytą „Love Lust Faith + Dreams”. Emocji było co nie miara, nie obyło się również bez fanowskich akcji, które wyszły rewelacyjnie (kartki z napisem: Welcom Home oraz kolorowe kropki nawiązujące do okładki albumu). A zespół? Jak zwykle zafundował nam cudowne show: akrobaci, bębniarze, kolorowe piłki, ludzie na scenie, Jared w tłumie, nauka polskiego. Jednak zabrakło mi pewnej nutki ekscytacji od samego zespołu, a może od Jareda? Nie dostrzegłam w jego oczach tych iskierek, które były charakterystyczne dla trasy z „This Is War”, pewnego podniecenia z tak gorącego przyjęcia (mimo że był to festiwal, tego dnia przybyli praktycznie sami fani zespołu). Cóż, nie wszyscy są 24/7 w formie, więc daję im drugą szansę. Do koncertu w Rybniku mają jeszcze trochę czasu.

Impact Fest

5.      Wymarzony koncert Green Day!  18 czerwca, Atlas Arena, Łódź.

Nie jestem w stanie opisać tego jak bardzo go pragnęłam! Od kiedy tylko zetknęłam się z twórczością Green Daya, wiedziałam, że muszę ich zobaczyć na scenie. Poczuć ich muzykę całym ciałem w tłumie pod sceną, skacząc i bawiąc się do utraty tchu. Mając w głowie fakt, że od ich ostatniego koncertu w naszym kraju minęło osiem lat, moje marzenie jeszcze bardziej urastało do rangi „must have”. Pamiętam, gdy Eska Rock ogłosiła ten koncert, moje oczy aż się zaszkliły z radości! Dni do spotkania ich odliczałam jak nigdy dotąd. A gdy się już pojawili, całe moje wyobrażenie o nich przeobraziło się w realną formę, którą mogłam podziwiać pod postacią trójki wspaniałych przyjaciół, bawiących się w najlepsze z kilkunasto tysięczną publicznością niczym z kumplami z podwórka. Zakochałam się w Green Day po raz kolejny, oddając im całe serce. Ponad dwu i pół godzinne show jakie dali, było zdecydowanie najlepszą chwilą w moim życiu. Oczekiwanie, wszystkie towarzyszące muzyce emocje, towarzystwo przyjaciół, ekscytacja, jaka biła od Billy’ego Joe, czysta serdeczność, radość i nieziemska zabawa, uczyniły ten koncert w pełni rewelacyjnym. Na tym właśnie polega fenomen największych - potrafić grać całym sobą i przekazywać ludziom własne emocje. Nie spodziewałam się, że zespół, który ma za sobą dwadzieścia sześć lat na scenie (i to zespół nie najmłodszy), grający punk rocka, wciąż potrafi grać tak, jakby debiutowali, a wokalista przez prawie trzy godziny śpiewa, skacze i cieszy się jak mały chłopiec. Ciekawostka: koncert w Polsce, mimo że Arena nie wypełniła się w całości, był największym występem na trasie (a zważając na fakt, że zespół nie grał u nas od ośmiu lat, to było coś wielkiego). I po raz kolejny, my Polacy, udowodniliśmy, że jesteśmy najwierniejszą publiką świata, do której się wraca.

6.      Jarocin 2013, 19-21 lipca. Zanim odwiedziłam to miejsce pierwszy raz, wiedziałam już, że kocham je, bo jest częścią mnie, małego punka. W tym roku byłam tam po raz trzeci i znów bawiłam się fenomenalnie. Nie chodzi tutaj wyłącznie o muzykę i festiwal, bo klimat jaki tworzy samo to miejsce i ludzie, jest równie unikatowy. Jeśli ktoś był, wie o czym mówię. Nie ważne kim jesteś, co robisz na co dzień,  w Jarocinie przez te kilka dni możesz poczuć ducha punk rocka. Niestety z roku na rok widzę, że to miejsce w nieunikniony sposób zmienia się, tracąc trochę swój klimat. Przyjeżdża coraz więcej nienawistnych ludzi, nie potrafiących „wrzucić na luz”, szukających zaczepki. Muzyka schodzi na drugi plan. Poza tym odzywają się głosy o komercjalizacji imprezy, przez co traci ona ducha. Moim zdaniem klimat tworzą  właściwi ludzie i to od nich zależy ta impreza, a nie od organizatorów. Jeżeli zapomnimy o tym i będziemy skupiać się na innych sprawach, za klęskę możemy winić wyłącznie siebie. Póki będę mogła spokojnie usiąść na rowie, napić się wina, posłuchać opowieści punków - weteranów o czasach świetności Jarocina, popogować pod sceną do Starych Sida czy Farben Lehre w tłumie znajomych, będę jeździła na ten festiwal i broniła go.

7.      Woodstock! 1-3 sierpnia.

Jak na razie mój drugi i praktycznie jeszcze lepszy niż ten pierwszy. Mimo piekielnego upału, mogę zaliczyć ten tydzień wycięty z życiorysu do bardzo udanych. Nie będę się rozpisywać o specyfice tego miejsca, bo zamierzam poświęcić temu osobny post, chcę tylko dodać, że każdy choć raz w życiu powinien się tam znaleźć. Co utkwiło mi najbardziej w pamięci? Rewelacyjny koncert grupy Kaiser Chiefs i porywający występ Enter Shikari. Dwa energiczne, żywiołowe i moce uderzenia, które zapamiętam na bardzo długo. Nie tylko ja, zespoły pewnie też, bo występować przed siedemset tysięczną publicznością to nie lada gratka (i jeśli usłyszę jeszcze raz, że Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy sponsoruje Woodstock, zdenerwuję się poważnie).

8.      Florence+The Machine! W koooońcu! Czyli Coke Live Music Festival, 9-10 sierpnia. Upragniony tak samo, jak Green Day. Popłakałam się, szczerze i niespodziewanie, gdy usłyszałam, że będą headlinerami festiwalu, na którym mnie jeszcze nie było. Moja radość była jeszcze większa, kiedy dowiedziałam się, że jadę z Veroną i jeszcze jedną dobrą znajomą. Florence oznaczała tylko jedno - istne szaleństwo, kwiaty i brokat stały się obowiązkowym wyposażeniem koncertowej torby. Nie mogłam w to uwierzyć, tym bardziej, że oficjalnie zespół miał przerwę, nie koncertował, aż tu nagle wpada do Polski! Niczym antyczna bogini, odziana w zwiewną, czarną suknię i z bosymi stopami, Florence Welch w towarzystwie niebiańskiej harfy, „spowiła” scenę aurą mistyczności, a apokaliptyczny klimat „Ceremonials” wprowadził nas w stan nieważkości. Drżałam i popłakiwałam praktycznie przez cały koncert, z przerwami na szaleńcze podskoki i uśmiech, którym zarażała ta zwariowana rudowłosa Angielka. Żaden artysta w całym moim życiu, z jakim się zetknęłam nie wywarł na mnie tak mocnego wrażenia autentyczności, szczerości i oddania muzyce jak zespół Florence+The Machine, a szczególnie sama Florence. Jest jedyna w swoim rodzaju, a koncert na CLMF zapamiętam na całe życie.

P.s. Już szykuję się na kolejny! Jeśli ktoś nie słyszał, Florence zagra jako gwiazda Orange Warsaw Festival 2014 na Stadionie Narodowym.

9.      Piątek 13 września. O dziwo, wcale nie pechowy. Jak się dowiedziałam tego dnia czekała mnie poprawka na studiach (w dodatku ustna!) i jak zapewnił pan wykładowca wcale nie wybrał tej daty umyślnie (przypadek?). Ile razy w ciągu roku wypada piątek trzynastego? Ostatnio często, bo kolejny raz w grudniu, więc to nawet jakieś wytłumaczenie. Jednak z racji tego, że nie mogłam stawić się na egzaminie w terminie, groźba poprawki wisiała nade mną przez całe wakacje, stąd jej obecność w tym podsumowaniu. Poza tym stres, jaki miałam przed wejściem do sali - bezcenne uczucie. Spokojnie, opanowałam historię dwudziestego wieku, a drogiego wykładowcę rozbawił nawet mój wykład o stosunkach polsko-niemieckich. Ech, z elokwencją trzeba się urodzić, nieprawdaż?

10.   Magiczny Serj Tankiani odrobina szczęścia. Gdańsk, Ergo Arena, 12 października. Nie byłoby to nadzwyczajne wydarzenie, gdyby nie jeden fakt. A mianowicie sposób w jaki otrzymałam bilety. Sprzątałam właśnie pokój i słuchałam Eski Rock. Do wygrania były wejściówki na dwa występy wokalisty System Of Down z jego solowym projektem w towarzystwie orkiestry symfonicznej. Fajnie byłoby pójść, pomyślałam. W dodatku osłuchałam się z płytą „Harakiri”, która mnie oczarowała, bo nie znałam Serja z tej strony. To, co tworzył solowo docierało do mnie bardziej niż muzyka System Of Down. Wysłałam smsa, napisałam  w skrócie o muzycznym uroku Tankiana, a po chwili mój telefon zaczął dzwonić. Pogadałam chwilę z Majkelem na antenie i miałam już swoje bilety. Całkowicie spontanicznie, bez żadnego nastawiania się, szczęście mi dopisało. Zabrałam ze sobą kochaną Cece i chyba obie byłyśmy pod ogromnym wrażeniem Serja Tankiana. Głos, który wydobywał się z jego gardła, silny i czysty, momentami wywoływał ciarki, które dodatkowo potęgowało brzmienie orkiestry. Prawdziwa uczta dla ducha. To było moje pierwsze zetknięcie się z Serjem Tankianem na żywo i z pewnością nie ostatnie.

Wielki głos!

11.  Urodziny Eski Rock! Klub Stodoła, 5 listopada. Drugie urodziny, na których miała okazję bawić się w świetnym towarzystwie. Cała idea wydarzenia jest niesamowita. Przez cały październik na antenie radia można zdobyć niepowtarzalne wejściówki na tę imprezę. Jeśli komuś się nie uda, przykro mi, ale nie można ich nigdzie kupić (przynajmniej oficjalnie, a każdy kto je sprzedaje, jest podłym naciągaczem). Przez ten jeden wieczór słuchacze bawią się razem ze swoimi ulubionymi prowadzącymi, zaproszonymi muzykami i mają okazję do rozmowy czy pamiątkowego zdjęcia. Naprawdę super sprawa. Co roku na imprezie grają świetne zespoły + niespodzianka. W tym roku na scenie pojawili się m.in.: Myslovitz, What Now, Uniqplan. A zespół niespodzianka? Co do tego propozycje były przeróżne… Jak zwykle mało kto trafił, bo gdy Billy Talent wyszli na scenę warszawskiej Stodoły, tłum wydał dziki okrzyk zaskoczenia i radości. Ba! Przez głowę przeleciała mi nawet wcześniej myśl, że skoro grają następnego dnia w Warszawie, mogliby pojawić się i dziś, ale nie wierzyłam w to. Zagrali co prawda jedynie trzy numery, ale i tak roznieśli scenę na kawałki, a dziki tłum śpiewał razem z nimi! W dodatku po występie część zespołu można było złapać w klubie i poprosić o fotkę np. z Ianem. Niestety nigdzie nie zauważyłam Bena. Poza tym zapamiętam tę imprezę z jeszcze dwóch powodów. W końcu przytuliłam się do Pegaza, pogadałam i mam z nim zdjęcie. Po drugie, całkowicie nieoczekiwanie spotkałam Damiana Ukeje, z którym przyszło mi też parę minut porozmawiać. Niesamowicie serdeczny artysta, wyluzowany i świetnie przytula dziewczyny (chcę jeszcze raz!). Impreza jednym słowem całkowicie na plus. Jeśli was tam nie było, nadróbcie w tym roku. Koniecznie!

      P.s. Damian, chłopaki z Billy Talent i Pegaz, którego ściskam ;)

12.   Meet Brian Molko.  Koncert Placebo! Torwar, 12 listopada. Akurat relację z tego koncertu udało mi się spisać, więc możecie przeczytać, ale w skrócie… Kolejne marzenie się spełniło. Zobaczyłam moje ukochane Placebo na żywo i po raz kolejny się nie rozczarowałam. Hipnotyzujący Molko i jego głos, docierający w najdalsze rejestry mojego mózgu, są prawdziwe. Dobrze było zobaczyć ich w formie i mimo że promowali swój najnowszy album, na koncercie nie zabrakło sztandarowych hitów i numerów z pierwszej płyty. Krótko mówiąc, set był dobrany świetnie. Ponad dwadzieścia numerów z całej twórczości, które stworzyły przebojowe show. Ponad to utwierdziłam się w swoim uczuciu do ekscentrycznego Briana i jego muzyka już zawsze będzie dla mnie emocjonalnym priorytetem.

13.  Festiwal Camerimage i Dallas Buyers Club! Bydgoszcz, 17 listopada. Gdy dowiedziałam się, że film będzie wyświetlony w sekcji pokazów specjalnych, pierwsze co zrobiłam to napisałam do mojej przyjaciółki mieszkającej w Bydgoszczy, że przyjeżdżam do niej i idziemy na ten pokaz. Czyste szaleństwo!  Nie miała co protestować, więc się zgodziła. Na film czekałam od kiedy dowiedziałam się, że Jared Leto wraca do aktorstwa, a na potrzeby nowej roli przestał jeść… czyli dokładnie rok. Przez ten czas do sieci wyciekały coraz ciekawsze zapowiedzi na temat filmu, który miał bazować na prawdziwej historii. Ponad to gwiazdorska obsada podsycała uwagę mediów. Naprawdę gorąco zrobiło się, gdy film miał amerykańską premierą i zaczął zgarniać nagrody (recenzja również jest na blogu). Obecnie ma sześć nominacji do Oscara.

Próba przed oficjalnym pokazem.

14.  Muse na wielkim ekranie! Multikino, 19 listopada. Jako prawdziwy fan falsetu Matta, nie mogłam opuścić takiego wydarzenia. Koncert, który zespół zdecydował się wypuścić na DVD i zaprezentować w kinach w formacie 4HD, miał miejsce we Włoszech , podczas trasy stadionowej. Było to największe show Muse, a zarazem niezapomniane. Kręciło je siedemnaście kamer. Ze względu na klimat i świetną atmosferę Muse podzieliło się materiałem ze światem. Naprawdę cudownie było móc przeżyć ten koncert w kinie. Nic nie umywa się do wrażeń z wielkiego ekranu. Szkoda, że było to wydarzenie jednorazowe. Z przyjemnością poszłabym jeszcze raz.

Przeogromne show!

15.  Eska Rock radiem lokalnym, jedynie w Warszawie. Gdy z pierwszym grudnia Eska Rock zniknęła ze swojej częstotliwości, a zastąpiło ją Vox Fm, miałam wrażenie, że to podły żart. Jak można znieść ogólnopolską stację rockową, która jako jedna z nielicznych stacji w zeszłym roku zarobiła na siebie, do miana radia lokalnego i internetowego? Nie mieści mi się w głowie. Jak to ktoś powiedział: „ewidentnie chcą zabić rocka w Polsce”. Aż trudno się nie zgodzić. W dodatku poczyniono radykalne zmiany, a mianowicie wyrzucono na bruk założycieli tej stacji, w tym samego jej ojca - Bisiora (Marcin Bisiorek). Nie potrafię i nie chcę się z tym pogodzić. To po prostu skandal, który złamał mi serce, ponieważ do tej pory radio u mnie nie milkło. Ale teraz gdy je włączam i słyszę disco polo, mam do niego wstręt.

16.  Zapomniałam o mojej setliście z koncertu Billy Talent! W tym roku w końcu i niespodziewanie udało mi się zdobyć sceniczny fant jednego z ulubionych zespołów. Ci, którzy tam ze mną byli, wiedzą jak o nią walczyłam i udało się. Co prawda wciąż czeka na swojej miejsce na ścianie, a może nawet ramkę, ale to gdy już przeprowadzę mały remont. Billy Talent zagrali jako gwiazda Lemon Festival w Łowiczu (festiwal jest dzieckiem warszawskich Ursynali), wystepując na jednej scenie m.in. z Gentlemanem czy P.O.D. Niesamowite emocje i muzyka. Gorąco polecam wam ten rozrastający się festiwal!

Hm, żeby opisać wam moje wszystkie koncertowe wyjazdy i festiwale, musiałabym dodać

drugi post chyba. Ale obiecuję, w tym roku zrobię taką relację z każdego wydarzenia na

jakim będę.  Albo chociaż się postaram. 

Poza tym było jeszcze kilka fajnych rzeczy, jakie mnie spotkały w tym roku, wygrałam płyty,

wejścióki do kina, zaproszenie na koncert Neonów, zdobyłam specjalny autograf na życzenie

z oryginalną dedykacją ( ♥). Działo się, jednym słowem. Mam nadzieję, że ten rok będzie

równie udany w muzyczne doznania, wydarzenia i nie będę się nudzić!

Trzymajcie się. XO

* Hasło z tytułu: Nigdy nie marnuj ani sekundy na oddech.

ARTIFACT

Dziś opowiem wam współczesną „bajkę”, która wydarzyła się naprawdę kilka lat temu. Historia ta mogła przydarzyć się każdemu, bo ile razy w życiu ocieramy się o wielkie korporacje? Patrząc prawdzie w oczy, w zestawieniu jednostka a system, szanse na wygraną są praktycznie żadne, jednak, gdy ma się wystarczająco dużo determinacji i siły, by marzyć, wierzyć - rzeczy niemożliwe stają się rzeczywistością.

Jest rok 2008 i za słonecznymi wzgórzami Hollywood, w Los Angeles, rockowy zespół 30 Seconds To Mars dowiaduje się, że padł ofiarą swojej wytwórni. Po sukcesie drugiej płyty „A Beautiful Lie”, która wyniosła artystów na muzyczny szczyt popularności, mogłoby się wydawać, że zespół naprawdę nieźle zarobił, sprzedając 3 miliony płyt i dając masę koncertów na świecie, ale prawda była zupełnie inna. 30 Seconds To Mars zostało oszukane przez EMI, która znalazła się w poważnych kłopotach finansowych i nie zapłaciła muzykom ani grosza za żaden z dwóch albumów.

Brak przesłanek na zmiany, zmusił artystów do rozwiązania umowy z wytwórnią. Według amerykańskiego prawa, które chroni twórców, żaden muzyczny kontrakt nie mógł trwać dłużej niż 7 lat, a  umowa EMI z 30 Seconds To Mars już dawno przekroczyła tą magiczną granicę. W odpowiedzi korporacja pozwała zespół na symboliczne 30 milionów dolarów, tłumacząc ten fakt niewywiązaniem się z kontraktu, który zakładał wydanie trzech albumów. Cała ta sprawa  była jak najgorszy koszmar. Brzmiała tak absurdalnie, że nikt w to nie wierzył. Jak do tego doszło? 

1. Wytwórnia wypłaca zaliczkę. 2. Artysta wydaje album, który sprzedaje się w 500.000 tysiącach kopii, co daje 5 milionów zysku. 3. Wytwórnia zabiera swoją część, jest to zwykle 85%. 4. Zanim artysta dostanie swoją część, jest ona pomniejszona o wszystkie koszty, co ostatecznie zostawia artystę pod kreską. Dług przenosi się na kolejny album i kolejny.

Wytwórnia liczyła na to, że zmusi zespół, tak jak innych artystów, do siedzenia chicho i nagrania kolejnej płyty. Szybko wyszło na jaw, że 30 Seconds To Mars nie jest jedyne. System Of Down, Prince, Linkin Park, Paul McCartney, Smushing Pumpkins, to tylko kilku twórców w podobnej sytuacji, jednak dopiero Marsi podjęli radykalne kroki. Buntownicza natura Jareda w żadne sposób nie mogła przystać na taki cios, a jako lider formacji musiał być oparciem dla reszty zespołu, która zdecydowała się podjąć walkę. Wszystko na co do tej pory ciężko pracowali i co osiągnęli, a także marzenia, mogły zostać im brutalnie odebrane. Dla Leto, który w swoim życiu nigdy nie przystał na konformizm, walka z wytwórnią była jedyną opcją, która dawała mu szansę na zachowanie bezcennej artystycznej niezależności. Przystanie na warunki wytwórni oznaczało kompletną dominację EMI nad 30 Seconds To Mars. Zaś podjęcie walki: zostanie na lodzie z niczym, bez wytwórni, bez pieniędzy i bez studia nagraniowego.

Urywek z filmu - Tomo i Jared kończący piosenkę.

Wraz z zespołem Jared sfinansował budowę studia nagraniowego w swoim domu, która pochłonęła wszystkie oszczędności i tym samym w 2009 roku zespół stworzył trzeci album, o jakże znaczącej nazwie „This Is War”. Po prawie roku zmagań, zwodzenia i determinacji zespołu, EMI w końcu odpuściło i przystało na warunki postawione przez 30 Seconds To Mars, dając im kontrakt o jaki walczyli. Zespół podpisał go w piątek 13 września 2009 roku i dokończył wydanie albumu. Wytrwałość, zapał, dążenie do celu, wiara w marzenia i świadomość, kiedy odpuścić, sprawiły, że zespół znów znalazł się na szczycie i wyruszył w największą trasę w swojej karierze.

Zespół w ramach trasy promujacej album This Is War, dał ponad 300 koncertów, tym samym bijąc rekord Guinnessa w najdłuższej trasie zespołu rockowego.

Zespół udokumentował cały spór z EMI(Virgin Records) filmem „Artifact”, który miał premierę w zeszłym roku na Festiwalu Filmowym w Toronto i otrzymał nagrodę publiczności. Kupiłam ten dokument, zapłaciłam za pobranie i szczerze mówiąc był to najdroższy film w moim życiu (15$), ale wiem, że było warto, bo to fenomenalny przykład tego, jak należy walczyć o swoje marzenia. Drogowskaz dla innych. Współczesna bajka, która wydarzyła się naprawdę.

Obecnie film jest dostępy do pobrania na iTunes.

Trzymajcie się ciepło, XO.