MOIZM

Tym razem będzie o moim muzycznym zaskoczeniu ostatnich tygodni. Odkryciu, które oczarowało mnie na tyle, że nie potrafię przestać słuchać tej płyty. Od kilku dni włączam  ją regularnie o różnych porach i za każdym razem dostrzegam  coś nowego. Bez wątpienia jest to jedno z najciekawszych  polskich wydawnictw ostatnich lat. O czym mówię? Moizm, najnowsza płyta Tomka Makowieckiego olśniewa lekkością i zachwyca zagranicznym brzmieniem z pogranicza elektroniki (teraz myślę, że to on powinien wystąpić jako support przed Placebo).

Na płytę składa się dziesięć anglojęzycznych i polskich piosenek, świetnie ze sobą współgrających i tworzących spójną, hipnotyzującą całość, pod jakże interesującą nazwą Moizm. Jedną z inspiracji dla płyty jest credo literackie Krzysztofa Jerzego Cichosza z 1989 roku „Wyznanie Moizmu”, które przedstawia moizm jako prywatną religię wolności. Makowiecki jest kompozytorem większości numerów, sam też produkował album. Za teksty odpowiedzialni są przyjaciele artysty, w tym Marek Jałowiecki.

Płytę otwiera prawie dziesięciominutowy numer Dziecko Księżyca. Przepiękna, głęboka ballada, miażdżąca spokojem  i melancholią. Idealna by przymknąć na chwilę oczy i oderwać się od otaczającego świata. Zakochałam się w tajemniczo brzmiącym głosie i  aranżacjach muzycznych, które przywołują mi obraz magicznego lasu, spowitego światłem księżyca. Po wędrówce w chmurach, czas powrócić na ziemię razem z Your Foreign Books. Nastrojowy, świetnie skomponowany utwór, z wyciszoną partią na wokal, która dobrze wypada z szybszym refrenem. W dodatku Makowiecki wciąż uwodzi nienagannym głosem. Całość rozbrzmiewa na światowym poziomie, niczym nie ustępując numerom takich twórców jak chociażby The Maccabees, The National czy Ed Sheeran. Idąc dalej mamy piosenkę Holidays In Rome, która jest jednocześnie singlem promującym krążek. Po przesłuchaniu całej płyty nie mam wątpliwości, że był to strzał w dziesiątkę. Nawiązujący do złotych czasów synth-popu, najszybszy na płycie, przebojowy, taneczny, obiecujący i zapadający w głowie od pierwszego przesłuchania kawałek, którym nie można podsumować całości - niesamowicie złożonej całości. Brzmi zagranicznie do tego stopnia, że gdy usłyszałam go po raz pierwszy w radiu, byłam zmieszana: kto to śpiewa?, myślałam. Rewelacyjny numer, ponieważ sprawia, że masz potrzebę przesłuchać więcej. W pewnym stopniu uzależnia nas od Tomka.

What’s New In Heaven to wyczekiwanie każdego z nas. Po raz kolejny mamy sporą porcję emocji, ubranych w idealnie skrojone dźwięki i tony podkręcone echem muzyki z przełomu lat 70. i 80, przerobionej pod współczesnego odbiorcę. Im dłużej słucham tego numeru, tym bardziej odczuwam zawarty w niej smutek. Refleksyjna. Jedną z moich ulubionych piosenek jest następne w kolejności A Summer Sale. Z lekka oldskulowy ton numeru, Makowiecki łączy z współczesnymi wkrętami dubstepowego basu i syntezatorem. Efekt? Rewelacyjna, wyważona nuta z czystym wokalem i tekstem, który da się przełożyć na własne życie („You change my life as no one else but this is not what I really want. You treat me like a summer sale”). Kolejny numer to zjawiskowo klimatyczne Na szlaku nocnych niedopałków. Tu podobnie jak w Zabierz mnie, Makowiecki staje się wręcz polskim Jamesem Blake’m, uwodząc czarującym, świadomym wokalem. Tymi dwoma balladami fenomenalnie udowadnia, że polska muzyka może mieć światowy poziom i brzmieć hipnotyzująco, świeżo, odkrywczo. Wyróżniającym się na tle albumu pozytywnym akcentem jest Las i beton. Zróżnicowany muzyczny eksperyment z dużą dawką elektronicznego synth-popu, wypada interesująco. Zadziwia tu bogactwo dźwięków, za odwagę w aranżacjach należą się brawa. Świetna robota. Płytę zamyka Ostatni brzeg, potężna, epicka, dwunumerowa ballada. O ile Ostatni brzeg jest melancholijnym, przenikająco osobistym wyznaniem artysty, o tyle Ostatni brzeg II to solówka Makowieckiego, pobudzająca wariacja muzyczna, odkrywająca coraz większą głębię brzmienia syntezatora. Podoba mi się. Kupuję to. Nowatorskie domknięcie albumu.

„To najbardziej bezkompromisowa i osobista rzecz, jaką do tej pory zrobiłem” – mówi Tomek o swojej nowej płycie. Od poprzedniego albumu Makowieckiego Ostatnie wspólne zdjęcie minęło sześć lat, a ludzie niemalże  zapomnieli o gwieździe z „Idola”. Co sam artysta robił w tym czasie? Poza wychowywaniem bliźniaków i życiem rodzinnym, Tomek muzycznie nie próżnował. Udzielał się wokalnie wraz z Moniką Brodką w projekcie Silver Rocket, współtworzył super-grupę NO!NO!NO! z muzykami Myslovitz, wyprodukował płytę Muzyka z serca 2012, gdzie miał okazję komponować utwory i współpracować z kilkunastoma osobowościami sceny muzycznej i filmowej, m.in. z Adamem Nowakiem, Zbigniewem Wodeckim czy Arturem Rojkiem; a także nagrywał i koncertował z Danielem Bloomem, cenionym twórcą muzyki filmowej. Makowiecki przyznał, że ponad trzy lata dopieszczał nagrany materiał i eksperymentował z brzmieniem, zupełnie się nie spiesząc. Bogaty bagaż muzycznych doświadczeń sprawił w końcu, że Tomek nagrał coś absolutnie nowego i wartościowego.

Moizm to świadoma, bezkompromisowa, progresywna i osobista płyta, która daje nam nowe, odkrywcze spojrzenie na tego artystę. Artystę, który powraca w wielkim stylu z świetnie dopracowanym materiałem. Album jest podróżą na muzyczne równiny, z elektronicznym tchnieniem. Odskocznią od szarej rzeczywistości, która za sprawą Makowieckiego nabiera barw i cieni.

Passionflooower.

edycja tekstu: Limonka

Przeżyjmy to jeszcze raz: Placebo

Placebo, Torwar 12.11.2013

Uwielbiam opowiadać o koncertach, na których byłam lecz jeśli mam coś napisać, zawsze idzie mi to dość opornie. Jak niby przelać te wszystkie odczucia i niesamowite emocje na papier? Czy znajdę aby na pewno właściwe słowa? Spróbuję. W końcu chodzi o moje ulubione Placebo. Koncert odbył się 12 listopada w Warszawie, na Torwarze i była to ósma wizyta tej grupy w Polsce, a chłopaki już zapowiedzieli powrót.  Bycie na tym koncercie było moim marzenie i spełniłam je, dopisując to z dumą do tych zrealizowanych. Od kiedy tylko poznałam i zakochałam się w muzyce Placebo, wiedziałam, że muszę usłyszeć ich na żywo. Nie było innej opcji.

Stefan, choć sam niezbyt się uśmiechał, wywoływał usmiech u mnie.

W Warszawie spotkałam się z dobrą znajomą z Krakowa, z którą to wybrałam się na Torwar. Spędziłyśmy razem trochę czasu, zaliczając przed koncertem jeszcze wystawę sztuki współczesnej na Zamku Ujazdowskim, w okolicy areny. Mogłyśmy podziwiać między innymi słynny obraz Damiana Hirsta (tak, chodzi o „te kropki”). W galerii spędziłyśmy około godziny, zbierając siły na koncert. O godzinie siedemnastej byłyśmy już na miejscu i czekałyśmy w kolejce do wejścia, która o dziwo nas nie przeraziła, bo miałyśmy dość dobre miejsca. Szczerze, liczyłyśmy co najmniej na szał, jaki był chociażby na Muse, ale też nie byłyśmy rozczarowane. Może troszkę zaskoczone. Ciąg dalszy wchodzenia na Torwar poszedł dość sprawnie, bo jeszcze przed osiemnastą zdążyłyśmy oddać kurtki do szatni i wbiec na płytę, zajmując naprawdę zacne miejsca w około siódmym rzędzie od sceny, co w pełni nas satysfakcjonowało. Widok był świetny. Stojąc pod sceną usłyszałam nawet żart, że średnia wzrostu na koncercie Placebo to metr sześćdziesiąt dwa, więc trudno by było inaczej (nie do końca się z tym oczywiście zgadzam). W każdym razie w oczekiwaniu na gwiazdę wieczoru na scenie zamontował się support.

Steve szalejący za perkusją.

 Psychocukier to łódzki zespół grający szeroko pojmowanego rocka. Prawdę mówiąc liczyłam na porządny support, który dobrze wprowadziłby mnie w koncertowy nastrój i trochę się zawiodłam. Chłopcy, choć z pewnością coś w sobie mają, nie podołali temu zadaniu. Trudno mi przyszło zapamiętanie ich nazwy, co dopiero mówić o muzyce. Miałam wrażenie, że dźwięki jakby stapiały się w jedno brzmienie, a numery, które usłyszałam nie podrywały do ruchu. W sumie całość bardziej mnie znudziła, niż rozbudziła. Ale może jeszcze kiedyś zmienię zdanie, co do Psychocukru. Mam również świadomość, że trudno jest grać pod presją, przed gwiazdą wieczoru jaką jest Placebo, jednak jestem pewna, że można było zagrać energiczniej.

Śpiewający Brian i gitara to para idealna.

W końcu kwadrans po ósmej zjawili się oni. Ubrani od głów do stóp w czerń, niczym bóstwa weszli na scenę przy akompaniamencie pierwszych dźwięków B3 i szaleńczego pisku połączonego z głośnymi oklaskami. Chwila na chwycenie instrumentów i jazda. Dopóki nie usłyszałam na żywo, nie sądziłam, że B3 tak świetnie sprawdza się na koncertach. Energiczna, świeża nuta sygnowana przez Placebo. Świetne na otwarcie. W dodatku fani na piosence wypuścili balony, nawiązujące do kolorowej okładki płyty, co dało niesamowity efekt wizualny. Naprawdę udana akcja, brawo (same wzięłyśmy udział, mając ze sobą całą paczkę balonów). Bez przerwy na oddech, rozbrzmiało szybkie i taneczne For What It’s Worth. To jak najbardziej czas szaleństwa pod sceną, które już nas ogarnęło.  Kolejny numer to „świeżynka” z najnowszej płyty, czyli Loud Like Love, który wypadł zaskakująco dobrze i energicznie, aż dało się słyszeć śpiewający tłum. Idąc dalej, z nowości zespół zagrał singiel Too Many Friends - brzmiący jeszcze bardziej przekonująco, wspaniale rytmiczne Scene Of A Crime, poruszający A Million Little Pieces, przenikliwe Purify, tajemnicze i stonowane Exit Wounds. Z nowych kawałków moim zdaniem najlepiej wypadło przebojowe i mocne Rob The Bank, przy którym znów sprawdzili się fani, głośno wspierając Briana. Numer jest prosty, ale brzmi rewelacyjnie. Ma w sobie nutkę z najlepszego Placebo, a czarujący i uwodzący głos Molko, nie daje o sobie zapomnieć (w końcu nie ocieka manierą, jak w przypadku Too Many Friends). Ze sztandarowych numerów zespołu nie zabrakło szaleńczego i energicznego Every You Every Me, które rozgrzało nas doszczętnie, ciekawie przerobionego Meds, które usłyszałam w zupełnie nowym wydaniu czy rewelacyjnego Special K, do którego śpiewanie i skakanie zawsze odbiera oddech. Zaś wykonanie Twenty Years rozłożyło mnie na łopatki swoim klimatem. Czysty i głęboki głos Molko, w połączeniu z brzmieniem gitar, po prostu mnie zmiażdżył. Świetnie było to usłyszeć (ponad to podczas koncertu trzykrotnie zjeżdżała z góry dziwna zasłonka w postaci siatki, która przesłaniała scenę. Z pewnością dało to ciekawy efekt i inną perspektywę dosłownego spojrzenia na Placebo). Utwór Song To Say Goodbye ku przewrotnemu tytułowi, nie zapowiedział pożegnania z Placebo. I po raz kolejny mogłam zachwycać się unikatowym głosem Briana Molko. Speak In Tongues z kolei dało chwilę na unormowanie oddechu. Przepiękny, głęboki numer. Miłą niespodzianką okazało się złożone w swym brzmieniu, nastrojowe Blind - zagrane z ogromną pasją i oddaniem - oczarowało mnie i wzruszyło, psychodelicznie brzmiące Space Monkey - budzące ciarki, a także Bitter End,  zaśpiewane z mocą, jaką pamiętam z wcześniejszych tras. Mocny kop przed zejściem ze sceny przed bisem i rozbudzenie naszego apetytu na jeszcze więcej alternatywnego brzmienia.

Akcja z balonami na wstępie wyszła super.

Na bis chłopcy przygotowali cztery świetne numery. Po głośnych owacjach Placebo powrócili na scenę, a przy mikrofonie znalazł się Stefan, który podziękował za tak gorące przyjęcie i wyjątkowe miejsce, jakim jest Polska, do którego mogą wracać. Następnie Torwar wypełniło brzmienie  rewelacyjnego Teenage Angst.  Choć numer pochodzi z debiutanckiej płyty, wciąż ma tą samą moc, o czym przekonałam się osobiście. Wspaniale było usłyszeć te gitary! Kolejna piosenka, mimo że nie jest z repertuaru Placebo, dla mnie już zawsze będzie się kojarzyła tylko z nimi. Running Up That Hill sprawiło, że wewnętrznie się popłakałam. Uwielbiam emocjonalność i nastrojowość tego coveru oraz głos Briana, czysty, głęboki, wkradający się z emocjami w najdalsze rejestry mojego mózgu. Na ten jeden numer mogłabym czekać kolejny rok. Uśmiech spełnienia wkradł się na moją twarz ponownie, gdy usłyszałam pierwsze dźwięki Post Blue.  To zdecydowanie jeden z moich ulubionych numerów. Przeszywający po całości swoją warstwowością i tajemniczością.  Niestety Infra Red oznajmiło niezwłocznie zbliżający się koniec. Wspaniały koniec. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie można było sobie wyobrazić lepszego bisu (ile bym dała by usłyszeć My Sweet Prince, Slave To The Wage czy Nancy Boy!). Mam nadzieję, że będę miała ku temu jeszcze okazję… Jednak mimo moich upodobań nie mogę chłopakom niczego zarzucić. Przy tak wielu wspaniałych numerach mi samej ciężko było by wybrać właściwą setlistę, więc podziwiam Placebo za tę decyzję jeszcze bardziej. Po drugie, to trasa promująca Loud Like Love, więc na zbytni luz i powrót do starych płyt nie napalałam się. Podsumowując, podział pół na pół wydawał się być sprawiedliwy. Suma summarum jestem spełniona tym koncertem i nie ma co się dłużej rozwodzić. Placebo są w rewelacyjnej formie, trzeba przyznać i to się liczy. Steve szalał za perkusją niczym zwierzak, rzucając blond czupryną na boki jak rasowy rock’n’rollowiec. Stefan, kochany Stefan - zdecydowanie mój ulubiony basista. Jak zwykle czarujący i porywający podczas gry (przeraziłam się, bo na żywo wydaje się być jeszcze chudszy, niż w teledyskach. Powinien dostać porcję pierogów na drogę). A co z Brianem? Och, od zawsze miałam do niego słabość i chyba jestem najmniej obiektywną osobą pod tym względem. Gdy wyszedł na scenę, przez chwilę nie widziałam nic poza Molko. Aura charyzmy, ekstrawagancji, ekscentryzmu, wrażliwości i pasji wypełniła Torwar, świecąc wokół wokalisty niczym aureola. Pamiętam jak prezentował się w zeszłym roku na Coke Live Music Festival w Krakowie i nieprzychylne komentarze odnośnie jego wyglądu. Teraz miałam wrażenie, że znów patrzy na mnie dawny, niebezpieczny Brian, choć bez dwóch zdań doroślejszy. Długie włosy u mężczyzn są zdecydowanie tym „czymś”, co czyni ich nieprzyzwoicie seksownymi. W dodatku to jak Molko wymiata na gitarze - stałam nieprzytomnie zahipnotyzowana, podziwiając precyzje jego ruchów. Chcę dodać jeszcze jedno - prosta czarna koszula z kamizelką, które od dłuższego czasu nosi Brian, na nikim nie mogłaby prezentować się lepiej. Nawet fakt, że nie był rozmowny, już mu wybaczyłam. Na scenie Placebo towarzyszyła również Fiona Brice, grająca z muzykami podczas tras, od roku 2008. Fiona gra na skrzypcach i instrumentach klawiszowych. Krótko mówiąc, seksowność razy cztery.

Z pewnością ten koncert zostanie w mojej pamięci na bardzo długo (jak nie na zawsze), w końcu pierwszy mój show na żywo. Placebo byli tacy, jak sobie wyobrażałam. Tajemniczy, z pogranicza psychodelii i glamrocka, porywający, czarujący. Uwodzący muzyką i flirtujący z gitarowym brzmieniem. Zdecydowanie giganci w swojej kategorii. A jak zapamiętała Placebo moja towarzyszka? „Show był oszczędny. Scenografia składała się z trzech półprzejrzystych ekranów, czasem opuszczanych, tworzących "mgiełkę" na scenie i okazjonalnie wyświetlanych animacjach lub zbliżeniach zespołu. Molko prawie nic nie mówił, cały czas wypełniony był muzyką i tym eargasmicznym wokalem - na żywo jeszcze lepszym, niż na nagraniach. Do tego byłam blisko sceny, a ścisk naprawdę lajtowy, bez problemu było czym oddychać”. Pozostaje mi jedynie przytaknąć i wyczekiwać kolejnego koncertu.

Zdjecie, które udało się zrobić mojej znajomej, Helenie. Zespół widoczny przez zasłonę.

Więcej zdjęć i filmików znajdziecie na: placeboworld.pl

Passionflooower.

Moim subiektywnym okiem - trzy najlepsze płyty 2012

W natłoku całego ubiegłego roku w moim odtwarzaczu zebrało się naprawdę sporo dobrej muzyki, począwszy od rocka, przez rap, reggae, a skończywszy na alternatywie. Nie jestem w stanie zliczyć ile razy zostałam pozytywnie zaskoczona, ile razy obleciał mnie strach i jak długo wyczekiwałam niektórych premier, gryząc przy tym z niecierpliwości palce.  2012 był to bezgłośnie owocny rok jeśli chodzi o muzyczne wydawnictwa i koncerty. Zostałam syto nakarmiona, zaspokojona i odetchnęłam w końcu z ulgą.  Dla mnie ten rok minął jednogłośnie pod hasłem: NOWE = INNE = DOBRE. Teraz w pełni rozumiem i wspieram artystów, którzy chcą się wciąż rozwijać, eksperymentując z brzmieniem. Stagnacja jest najgorszą z dróg wyboru.

Przygotowałam dla was małe, subiektywne zestawienie. Będą to płyty, których wyczekiwałam i które uzależniły mnie od siebie. Odkrywcze. Energetyczne. Rewelacyjne w każdym pojedynczym brzmieniu. Całkowite „must have” dla każdego miłośnika muzycznych rozdroży. 

1.     Slash & Myles Kennedy - Apocalyptic Love

Największe odkrycie ubiegłego roku. Płyta w której zakochałam się od pierwszych dźwięków. Mocna, energetyczna, przebojowa, uczuciowa, z wspaniałymi gitarowymi riffami Slasha i świetnie brzmiącym wokalem Mylesa Kennedy’ego (wokalisty Alter Bridge). Zaskakuje z każdą kolejną piosenką, odkrywając przed nami całą gamę gitarowych dźwięków. Stanowi cudowną podróż po kolorowym świecie Slasha.

Apocalyptic Love, oddające całą moc uczucia, jakim jest miłość, otwiera tę barwą płytę. Świetnie wydobyte brzmienie gitar, wzbogacone przebojowym tekstem i partiami wokaliz, samo prosi o tupnięcie nóżką. Pazurem i młodzieńczą wręcz przebojowością zachwyca One Last Thrill. Szybkie i niezwykle rockowe, zwiększa apetyt na koncertową zabawę przy dźwiękach tego numeru. Jak dla mnie - największe odkrycie na tej płycie. Energetyczna bomba! Kolejny numer, Standing In The Sun, to już inna bajka. Przemyślana, ułożona i dobrze brzmiąca kompozycja, idealnie wpasowuje się jako rozgrzewka przed drugą na tej płycie perełką, czyli piosenką You’re Lie. Wybór tego numeru na pierwszy singiel promujący album był po prostu rewelacyjny. Mało kiedy jesteśmy w stanie  wskazać piosenkę, która podsumuje nam płytę, a You’re Lie robi to wzorowo. Całkowicie kompletna, miażdżąca mocą gitary, wybuchowa, zaskakująca i niosąca obietnicę. Przebojowa, pobudzająca i wdzierająca się do głowy. To właśnie po przesłuchaniu tego numeru zakochałam się w muzyce Slasha i Mylesa, stwierdzając, że muszę poznać ich fenomen... Zostawiając na chwilę ognisty klimat, spółka Slash i Myles raczy nas dźwięcznym i ochładzającym No More Heroes. To po raz kolejny duża porcja porządnego gitarowego riffu i zarazem słodkie przypomnienie, dlaczego kobiety lecą na chłopców z gitarą. Ech to brzmienie! Halo zaczynające się niepewnie, rozwija się w zaskakujący rytmem numer. Niejednoznacznie brzmiący, sprawia, że świetnie się do niego skacze i tańczy. Pobudzający! Przebojowy i na swój sposób z najmniejszym rockowym pazurem jest We Will Roam. Naprawdę brzmi, ale nie powala już tak jak chociażby Apocalyptic Love. 

Iście wybuchowy skład.

Anastasia to numer, który jest zdecydowanie moim ulubionym. Z lekkim gitarowym wejściem, jest prawdziwym wulkanem uczuć, pasji i energii. Z każdym wyśpiewywanym słowem Mylesa czuję tę siłę w jego głosie. Całość, z solówką Slasha, tworzy przepiękne wyznanie miłości, potwierdzające, że kobiety mimo wszystko kochają złych chłopców. Not For Me numer, który w cudowny sposób mnie urzeka. Mocny, ale jednocześnie delikatny. Przyciszony głos Mylesa i ten, z bijącą na odległość mocą i pewnością siebie. Tak realistyczny. Swoiste rozliczenie z życiem rock’n’rollowca. Kocham akustyczne wykonanie tej piosenki. Z kolei, wyśpiewywane seksownie ochrypniętym głosem, Bad Rain jest numerem, do którego się wraca. Lekkość zestawiona z męską siłą, podkręcona wpadającym w ucho bitem, to bardzo dobre połączenie. Przyśpieszamy tempo z Hard And Fast. Bardzo energetyczne i mocne, sprawia, że zastanawiam się, kiedy Myles łapie oddech by wyśpiewywać kolejne frazy tekstu. Nastraja mnie jak najbardziej pozytywnie. Zupełnie inny klimat ma z kolei Far And Away, będące rockową balladą. Wolne, nostalgiczne, refleksyjne, stanowiące rozprawę z życiem i nad życiem. Miła chwila na zwolnienie tempa, ale to tylko moment. Shots Fired to wybuchowe zamknięcie płyty. Budując muzyczne napięcie od pierwszych dźwięków, przez porywający refren (ma się szczerą ochotę zaśpiewać razem z Mylesem), aż  do uderzającego końca. Po prostu chce się włączyć tę płytę jeszcze jeden raz, a potem i kolejny! Ten duet hipnotyzuje.

Edycja podstawowa:

1.      "Apocalyptic Love"

2.      "One Last Thrill"

3.      "Standing in the Sun"

4.      "You're Lie "

5.      "No More Heroes"

6.      "Halo"

7.      "We Will Roam"

8.      "Anastasia"

9.      "Not for Me"

10.  "Bad Rain"

11.  "Hard & Fast"

12.  "Far and Away"

13.  "Shots Fired"

Deluxe Edition:

14.  "Carolina"

15.  "Crazy Life"

2.     Muse - THE 2nd LAW

Zdecydowanie najbardziej wyczekiwana przeze mnie płyta 2012 roku. Obiektywnie patrząc, trzy lata to standardowy czas na nagranie dobrze skrojonego krążka, jednak tu chodzi o moje ukochane Muse! Po wydaniu w 2009 roku albumu Resistance, który powiedzmy szczerze jako jedyny nie zwalał z nóg (był jedynie dobry), pojawiły się pogłoski o kolejnej płycie. W dodatku nie byle jakie… Elektronika i dubstep - to było jak cios prosto w serce, kubeł zimnej wody wylanej na głowę, najgorsza diagnoza. Już dawno nie byłam tak przerażona, jak wtedy. „Jaki nowy kierunek? Nie, nie, tylko nie to, nie moje Muse”, krzyczałam w swojej głowie, gdy tylko usłyszałam Survival i Unsustainable. To było tak bardzo inne, elektryczne, mroczne i nie-musowe, że potrzebowałam sporo czasu na poukładanie sobie tego brzmienia w głowie i przekonanie się. Moim „point of no return” (wydarzenie w fabule filmu, po którym nic nie jest już takie samo) był moment, gdy powiedziałam sobie: „Cholera jasna, to straszne, ale podoba mi się! Ja chcę tę płytę!”. Nigdy wcześniej nie powiedziałabym, że Muse i dubstep może być tak udanym eksperymentem! Gdy w końcu usłyszałam całe The 2nd Law, prawie płakałam ze szczęścia. Wtedy też dobitnie przypomniałam sobie, że ocenianie płyty na podstawie jednego singla, jednej melodii, jednego EKSPERYMENTU - jest największą krzywdą dla artysty. Już nigdy więcej takiego myślenia, szczególnie po ich koncercie w listopadzie 2012 roku.  Najnowszy album Muse jest w pełni rewelacyjny, świadomy, odkrywczy, głęboki i nie zawaham się powiedzieć: z pewnością na miarę Absolution, a nawet czymś ponad.

Przyjaźń od podstawówki robi swoje, dzięki niej Muse są tak zgrani i silni, co owocuje w świetną muzykę. Brytyjscy giganci.

Album otwiera potężne kompozycyjnie, mocne i mroczne Supremacy, które powala na łopatki od pierwszych miażdżących taktów. Numer zbudowany na gamie świadomych dźwięków, eksponujących oscylujący na muzycznych szczytach głos Matta. Niewyobrażalny efekt, gdy słucha się tego na całą moc na głośnikach lub w kilkutysięcznej hali. W momencie, gdy Bellamy wyśpiewuje frazę „The time  it has come to destroy your Supremacy” ma się wręcz wrażenie, że powietrze drży, nie mówiąc już o szybach ( ciekawostka: zespół zorganizował konkurs na teledysk to tej piosenki. Zwycięski klip naprawdę robi wrażenie). Kolejny numer i kolejne wielkie zaskoczenie. Madness to całkowite muzyczne szaleństwo. Kompletnie wyróżniające się na płycie za sprawą lekkiej kompozycji, w pewien sposób cudownie „inne”. Uwodzi mnie rytm nawiązujący do Time Is Running Out, delikatny głos Matta i genialna wstawka z przeciąganym „madness”, stanowiąca klamrę kompozycyjną. Uwielbiam taki sposób śpiewania o miłości. Idąc dalej, Muse zadaje kolejny cios, niepozwalający nam się za szybko podnieść. Uwielbiam Panic Station za lekkość i zabawę z jaką Bellamy to śpiewa. Charakterystyczny, mocny bit w połączeniu z akcentującym wszystkie emocje głosem, czyni tę piosenkę jednym z faworytów tej płyty. Kolejny świetny eksperyment, do którego się wraca. Lubię też teledysk do tej piosnki, nakręcony z dystansem i wielkim humorem w Tokio, choć reżysersko nie powala (Muse w śmiesznych strojach i futerkach są tacy uroczy). Z kolei Prelude, to ciekawa i pozwalająca złapać oddech, świetna wstawka do Survival, który był oficjalnym hymnem Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 2012 roku. Od radosnego początku powoli przechodzący w poważny, podniosły, momentami przesadnie (zabieg celowy zespołu), potężny numer z wstawkami chóru. Konwencje tą świetnie podkreśla wokal Bellamy’ego ocierający się o operowe rejestry głosu. Numer, który do samego końca ewoluuje i zaskakuje, brawo. Wsłuchując się w The 2nd Law ani na chwilę nie mamy powtórki z tematu, a Follow Me to kolejna, nowa odsłona Muse. Piosenkę otwiera dźwięk bicia serca syna Matta, co jest niesamowitą wstawką do całości. Przepiękna kompozycja, w której Bellamy dzieli się swoim ojcostwem, urzeka przy każdym pojedynczym dźwięku. Mam nawet wrażenie, że  elektroniczne wstawki sprawiają, że Follow Me tak świetnie i świeżo brzmi. Odmienne o sto osiemdziesiąt stopni, zarówno pod względem atmosfery, jak i brzmienia jest Animals. Numer w sposób smutnie nostalgiczny, obrazuje nam współczesny obraz ludzkości (po raz kolejny odsyłam do teledysku, który dobrze to podkreśla). Dodatkowo efekt ten podkreśla zakończenie piosnki. Taka rozbieżność tematyczna bardzo dobrze wpływa na płytę, czyniąc ją jednym wielkim odkryciem dla słuchacza. Matt: „Ta piosenka to najbardziej surowy i bezpośredni wyraz uczucia, jakie wszyscy czasem miewają: „Co też ludzie są w stanie sobie nawzajem zrobić”. Szok”.

Każdy koncert to zaskakujące techniką show, dopracowane w każdym calu
- tutaj opuszczana piramida, przykrywająca perkusje.

Podążając ścieżką Muse, dalej mamy Explorers. Dla mnie, pod względem lekkości, w pewien  sposób podobne do Unintended. Wyśpiewywane ze spokojem, co daje chwilę na oddech. Kolejny po Animals utwór o chciwość w biznesie, opowiadający o prawie własności.  Big Freeze to ponowna zmiana tematu i tempa. Mamy tu coś o świecie, który jak twierdzi Matt, „topi się i rozpada”. Save Me zaskakuje głównie dlatego, że po raz pierwszy w karierze Muse na wokalu nie ma Matta. Save Me to piosenka napisana i zaśpiewana przez Chrisa. I po raz nie wiem już który na tej płycie, „inna”. Bez mocy jaką ma Supremacy, czy ciekawości Madness. Wyjątkowa, głównie przez delikatność, ocierającą się o balladę. Opowiada o posiadaniu rodziny, która mimo trudności, stoi u twojego boku i nie pozwala ci upaść. Jednym z moich czołowych faworytów jest na pewno Liquid State, które zostało napisane i jest wykonywane również przez Chrisa. Niewiele osób wiedziało, ale Chris przez kilka lat miał poważne problemy alkoholowe, do których zespół przyznał się dopiero niedawno. Mimo trudności, przyjaźń okazała się jednak silniejsza, a Muse umocnili się jako zespół, wysyłając Chrisa na leczenie. W ramach terapii i rozliczenia się z przeszłością powstało między innymi Liquid State, które brzmi fenomenalnie i bardzo osobiście. Podkręcone tempo i tekst - tak prawdziwie życiowy, który wpada w ucho, stanowi klucz do sukcesu. Uwielbiam tę siłę i brzmienie. W pełni popieram Matta, który oddał mikrofon Chrisowi, bo ten eksperyment wyszedł cholernie dobrze! Na zamknięcie płyty - dwa apetyczne kąski, których przełknięcia obawiałam się, a w ostateczności dałam się im uwieść. Unsustainable - totalny miszmasz elektroniczno-dubstepowy, przesiąknięty z lekka podniosłością Survival, lecz z drugiej strony uświadamiający nieuniknione, z alternatywnymi wstawkami i mimo wszystko, z powiewem Muse. Tak rozbieżnie „odjechane” i niedające porównania, że kupujemy to w całości albo wcale. Mniej spektakularny efekt zaskoczenia wywołuje numer Isolated System, który idealnie wpasowuje się na zamknięcie tak zróżnicowanego krążka, jakim jest The 2nd Law. Uwodząca pięknem brzmienia, fortepianowa solówka w połączeniu z elektronicznym pogłosem, uspokaja szalejącą od nadmiaru nowości głowę i cudownie czaruje. „To krzyk ludzkości na malutkiej planecie pośrodku niczego” - mówi Matt.

Dla mnie jest to jak najbardziej Muse, które kocham za emocje, pasję, odczuwaną w każdym tonie i zabawę brzmieniem, idealnie wyważoną w każdym numerze. Tą piosenką zespół zdaje się bezgłośnie mówić: „mimo drogi jaką wybraliśmy, to wciąż my”. Nie wiem jak Wy, ale ja im wierzę. Kupuję ich całych. Miałam okazję spełnić swoje marzenie i być na ich koncercie, gdy promowali najnowszy album. Tu nie ma żadnej ściemy. Piosenki Muse nie są „wypieszczone” i wymasterowane  tak, że Bellamy nie jest w stanie odtworzyć ich brzmienia na scenie, bo robi to w sposób przyprawiający mnie o ciarki i łzy, których na koncercie nie byłam w stanie powstrzymać. Emocje. Emocje i pasja. To czyni ich muzykę jeszcze bardziej prawdziwą, a aurę wokół nich jeszcze bardziej magiczną i wyjątkową. Udowodnili tym samym, że nieważne, którą ze ścieżek na rozdrożu wybiorą, świeżość, której nie pozwolili sobie ukraść - zawsze ich ocali.

3.     Skunk Anansie - Black Traffic

Płyta, która dała mi najwięcej do myślenia i z którą najmocniej się identyfikuję. Wszystkie emocje, każde rozdarcie czy złość wchłaniam niczym gąbka wodę. Uzależniłam się po prostu od brzmienia Skunk Anansie. Po pierwsze wokal Skin, który jest całkowicie niesamowity, przebijający się, charyzmatyczny i hipnotyzujący. Nie przepadam za wokalistkami. Mam kilka ulubionych i ciężko mnie przekonać, bo muszę czuć siłę bijącą z głosu, która pociągnie zespół (a Skin ją ma). Jest tak wyrazistą, barwną, silną, a zarazem wrażliwą postacią, że to idealnie przekłada się na jej piosenki. Każda emocja jest wyczuwana jak podmuch wiatru, a muzykę chłonie się całym ciałem. To sprawia, że cenię Skunk Anansie jeszcze bardziej. Po drugie pasja jaka kryje się w Black Traffic. Nie jest to optymalna forma zespołu (bo wierzę, że zaskoczą jeszcze nie raz), ale ten album świetnie pokazuje Skunk Anansie jako band ciągle poszukujący, mający stale świeże pomysły na siebie i przede wszystkim - oryginalny. Tak się zapisuje na kartach historii rocka.

Ich reaktywacja była jedną z najlepszych rzeczy dla alternatywnego rocka.

  Płyta uderza z całą mocą już na samym początku, a Skin wypuszcza trzy nokautujące ciosy. I Will Break You to mocny i energetyczny kop prosto w męskie serce. „Don’t try to humble me I’m badass to the bone” śpiewa twardo Skin i  ja jej wierzę, z chęcią się dołączając. Uwielbiam ten tekst. Sad Sad Sad to moja mała słabość, ponieważ całą mnie „nosi”, gdy słucham tej piosenki. Noga niepowstrzymanie tupie, a głowa sama się kołysze w takt podkręconego elektroniką przebojowego rytmu. Zamykające to uderzenie Spit You Out, jest jednocześnie jednym z najpotężniejszych riffów na Black Traffic. Gościnnie pojawiają się tu muzycy Shaka Ponk, co jest owocnym eksperymentem. Po raz kolejny tekst wyśpiewywany przez Skin, wkrada się niebezpiecznie w głowę. I Hope You Get To Meet Your Hero to numer jak dla mnie przerażająco smutny, choć przecież „tak” optymistyczny. Zupełnie inny, lżejszy i nastrojowy. Szybko podchwycicie do nucenia. Kolejny przewrót stanowi I Believed In You. Jak dla mnie - energetyczna bomba. Najlepszy i najbardziej przebojowy singiel promujący płytę. To, co śpiewa Skin jest jak obdukcja, uświadomienie sobie brutalnej prawdy. Satisfied? To następna, trafiająca w serce nuta. Szyki i przewrotny. Słuchając go, mam wrażenie, że Black Traffic pojawiło się we właściwym czasie w moim życiu. Mam ochotę zaśpiewać razem ze Skin: „Ther’s nothing I can say to satisfy you”. Jak na dobrze skomponowaną płytę, nie zabrakło ballad. Przepiękną i delikatną jest Drowning, urzekające nietypowym połączeniem rocka, elektroniki i symfonicznego brzmienia. Dzięki prostemu lecz jakże emocjonalnemu refrenowi, zostaje w głowie. Równie piękny jest numer Our Summer Kills The Sun, choć zdecydowanie mniej optymistyczny. Podoba mi się tu stały bit, który nadaje kompozycji tzw. „smaczek”, a także wyeksponowana linia perkusji. This Is Not A Game jak dla mnie najsłabsze ogniwo na płycie, choć niejeden zespół chciałby mieć takie numery. Na dłuższą metę nudzi mnie to „rozwlekanie” i nie porywa za sobą. Zaś całkowitym przeciwieństwem i zwrotem jest Sticky Fingers In Your Honey. Uderza tak mocno, jak zawrotne wręcz tempo i krzykliwy wokal Skin. Oryginalny wstęp i jeszcze lepsze rozwinięcie, z mocnymi, ogłuszającymi partiami gitar i perkusji, czaruje na pozór chaotyczną kompozycją, która tak naprawdę jest genialnie obmyślanym eksperymentem. Skunk Anansie w całej swojej krasie. Ocierającą się o pop rock jest ballada Diving Down, która uzależniająco kołysze nami na zamknięcie albumu, tym samym zostawiając nas z podsyconym apetytem na zdecydowanie więcej! Akustyczne brzmienie gitar cudownie niesie się po głowie, a śpiewny refren jest niczym zaproszenie do duetu ze Skin.

Charyzmatyczna Skin to wulkan energii na scenie. 

      „Dziś, po tylu latach, potrafimy powiedzieć to, co chcemy w sposób bardziej zwięzły oraz mocno przyłożyć, gdy jest taka potrzeba. Jesteśmy niczym poczwórny miecz trafiający prosto w serce”, powiedziała Skin zapytana o Black Traffic. Słuchając tego krążka, realnie czuję to uderzenie. Poczwórna moc, promieniująca z każdej strony, jest jak moment, w którym lecisz na deski podczas walki. Zdajesz sobie sprawę z siły przeciwnika i dopiero wtedy, upadając, naprawdę go doceniasz. Dokładnie tak samo jest ze Skin i spółką. Brytyjczycy udowadniają, że kapele zaczynające w latach dziewięćdziesiątych, wcale się nie skończyły z nadejściem ery elektroniki i dubstepu, ale wciąż rozpalają żywym scenicznym ogniem, spalając powoli od środka.

    Byłabym ignorantką, gdybym nie zapytała: jak? To moje muzyczne rewelacje ubiegłego roku, ale macie pełne prawo się nie zgodzić, w końcu jest tyle muzycznych nurtów, zespołów, płyt! Macie swoją muzyczną trójcę, z którą spędziliście ubiegły rok? Podzielcie się ze mną.

      Tymczasem do następnego!

        

       Passionflooower
      
   edycja tekstu: Limonka

Placebo – B3

Dziś mam dla was coś, co w przededniu nadchodzącej wielkimi krokami nowej płyty Placebo warto sobie przypomnieć / poznać.

W moim odtwarzaczu epka B3 kręci się już od dłuższego czasu (w listopadzie minie rok, od kiedy ją wygrałam), wciąż dając mi do myślenia i sprawiając, że domysły na temat przyszłości zespołu, mnożą się w mojej głowie z każdym jej odsłuchaniem. Nie ma, co zmyślać, ukrywać – to nie jest „stare, dobre Placebo”. Próżno, więc szukać tu kandydata na miarę Every You Every Me, Pure Morning czy Bionic. Po prostu go nie ma. Co za to znajdziemy?

Pięć różnych, momentami mniej lub bardziej elektronicznych kawałków, które można albo polubić i zaakceptować, albo tylko zaakceptować i czekać na album studyjny. Wybór należy do was. Zespół już wybrał. Czy słusznie? Zobaczymy.

Okładka B3 zaprojektowana przez Helenę Berg, tak jak i poprzednie robi wrażenie i zaprasza.
Jak dla mnie, fenomenalna.

Ciekawe jest też wnętrze płyty, które zdobi zdjecie wykonane przez Briana Molko

Na początek B3, będący jednocześnie singlem i otwarciem płyty. Numer, który urzeka mnie najbardziej i sprawia, że mimo odświeżonego brzmienia, kupuję go w całości. Kryje w sobie pewnego rodzaju zapowiedź, a głos Briana – czysty, obiecujący i bez maniery (wyczuwalnej tak bardzo w najnowszym Too Many Friends) powoduje, że numer zostaje gdzieś w głowie. Cicho wkrada się w podświadomość.

I Know You Want To Stop – z lekka wyśpiewywane frazami, odznacza się na tle epki, podobnie jak styl śpiewania Molko. Niejednoznaczny do określenia nawet dla mnie. Momentami mocny, jednak nadal bez „tego czegoś”. Z perkusją odbijającą się echem w głowie, najszybsza na płycie.

Bardzo długi czas włączałam sobie tę epkę do snu. Chyba przez spokój bijący z tej płyty, a może głos Molko, tak kojący na zamknięcie dnia? Sama nie jestem pewna. W każdym razie, to na The Extra  kończyło się moje nocne słuchanie (wciąż zasypiam na tym numerze!). Głos Briana balansujący gdzieś między gamami, momentami wpadający w manierę, niesie pytanie, które z biegiem utworu powiela się i zaczyna frapować coraz bardziej: „Show me how to live?” To, co podoba mi się w tej piosence najbardziej to właśnie tekst – realistyczny, skłaniający do refleksji nad życiem i zawierający uniwersalną prawdę. Tę szczerze lubię.

Tak samo jak tytuł „I.K.W.Y.L” możemy starać się rozszyfrować całą piosenkę. Osobiście, dopiero tutaj uświadomiłam sobie, że chyba nie do końca rozumiem przekaz Placebo. Ponownie jest to numer wyróżniający się na tle epki, utrzymany w klimacie obietnicy, groźby, pogróżki? Ciężko to sprecyzować, bo każde „I know where you live” wyśpiewywane jest z inną mocą i emocją, podobnie jak ewoluująca barwa i ton głosu Molko. Podoba mi się tak jak wiele innych rzeczy, ale nie zapada w pamięć. Niestety.

I w końcu moja słodka, mała zagadka, czyli Time Is Money. Nie dość, że kompletnie nie pojmuję przekazu tej piosenki oraz ogólnej kompozycji, to zadziwia mnie i głowię się, co robi w tekście Jezus u steru czy na czele tłumu? Nie mówię, że kiedyś rozumiała w pełni teksty Molko, ale ten naprawdę mnie frapuje i dlatego jak dla mnie – najbardziej niejednoznaczny numer. Wyśpiewywany powoli, z pewnością siebie w głosie i życiowym doświadczeniem, przypomina bardziej opowieść niż utwór. Lubię spokój tej melodii.

Stefan z fanami, podczas koncertu w Krakowie, 2012.

B3 nie jest epką, która zachwyci czy uwiedzie tych, którzy znają Placebo od ich debiutu, czy chociażby ostatniej płyty. Zbyt mocno przywykliśmy do tego, co było. Nie chcę nikogo oceniać, staram się jedynie zrozumieć zespół, który potrzebuje się rozwijać i nie może stać w miejscu. Powtarzać się. Nie o to chodzi w muzyce szerzej pojmowanej, niż pop. W dodatku sam zespół dorósł, zmienił się i nie możemy oczekiwać, że Brian będzie śpiewał wciąż o relacjach biseksualnych. Eksperymentowanie z brzmieniem, głosem, melodyjnością, tonacjami, elektroniką, reggae czy rapem jest po to by odkrywać i sięgać za horyzont. Bawić się muzyka! A nóż, przyniesie to owoc. Jeśli nie spróbujemy, nigdy się nie dowiemy. A co gdy nie wyjdzie? Wtedy wiemy, którą ścieżką nie podążać, dokonując wyboru na rozdrożu.

Gdy na ubiegłorocznym Coke Live Music Festival Placebo zagrali nowe kawałki, byłam zmieszana – gdzieś między radością a niepewnością. Po pierwszym przesłuchaniu B3 moje obawy wzrosły. W końcu miała to być niejako zapowiedź nowej płyty. Słuchałam, oswajałam się, próbowałam zrozumieć. W dodatku fakt, że zmienili wytwórnię nie pozostał bez śladu na muzyce. Teraz im bliżej szesnastego września i premiery, przypominam sobie jak mylne jest pierwsze wrażenie oraz jak zmiany wyszły na dobre chociażby Muse. Nie daje się zwariować i czekam.

Zespół odwiedzi nas już dwunastego listopada, promując na Torwarze, w Warszawie nadchodzący album Loud Like Love.

Odświeżony image zwiastujący nową erę? Kto wie.

A jeśli jest tu ktoś, kto nie zna Placebo – odsyłam migiem do ich debiutu Placebo, 1996.

Z B3 dwa na zachętę:

Pozdrawiam i do następnego (dodam, że szykuję dla was małe zestawienie – trzy najlepsze płyty ubiegłego roku).

Passionflooower
XO

Trouble Will Find Me

Yeah, w końcu sesja dobiega końca i można rozpocząć wakacje. Dla mnie oznacza to jedno – czas nadrobić zaległości. A zebrało się tego troszkę… kilkanaście świetnie zapowiadających się filmów do obejrzenia, masa płyt do przesłuchania, kilka seriali do ocenienia i w końcu książki, odkładane od wieków, do przeczytania. Jeśli będę w stanie, podzielę się z wami moimi odczuciami, polecę i odradzę. A więc nie zwlekając, mam coś dla was…

Dla mnie – niezwykle pozytywne odkrycie, zespół The National. Nie kojarzyłam wcześniej ich twórczości, znałam może jakiś numer, nie wiedząc w dodatku, że to ich, i nic poza tym. Dopiero za sprawą kogoś bliskiego, przesłuchałam kilka piosenek, które o dziwo, spodobały mi się. Przy okazji tego, Eska Rock puszcza ich najnowszy singiel, który obija mi się o uszy od dłuższego czasu… podsumowując – nie miałam wyjścia i ściągnęłam płytę. A postanowiłam zacząć od najnowszej…

Trouble Will Find Me

Już po przesłuchaniu kilku pierwszych piosenek, wiedziałam, że nie mogłam trafić lepiej. Nie tylko świetny wokal i muzyka oczarowały mnie, ale też klimat płyty, który idealnie wpasował się w mój aktualny nastrój.  Po niedawnym „męczeniu” all day/ all night, całej dyskografii Green Day’a, The National stało się dla mnie wspaniałą odskocznią i jednocześnie podróżą po bezdrożach melancholijnych dźwięków.

Płytę otwiera klimatyczne I Should Live In Salt, stanowiące po nikąd zapowiedź całej reszty. Po pierwszym przesłuchaniu, wiedziałam, że zostanę z tym numerem na dłużej. Utwór otoczony  aurą rozterki i smutku, wyśpiewywanego  z każdym powtarzanym jak mantra wersem: „You should know me better than that”. Mogłabym leżeć na śniegu, gdzieś na nieokiełznanym, dzikim sybirze, otoczona jedynie surową tajgą i słuchać tej piosenki. Przepiękna i głęboka.

Następnie mamy nie mniej nastrojowe Demons. Urzeka mnie wokal Matta Berningera, który rewelacyjnie komponuje się z całą tą lekko przygnębiającą otoczką utworu. Kompozycja tworzy dość osobiste muzyczne wyznanie.

Przerywnikiem dla depresyjnej nuty jest Don’t Swallow The Cap. Jednak podkręcony rytm i bit tylko na chwilę zachęcają nas do tupania nóżką czy tańczenia.

Fireproof nie pozostawia nam dalszych złudzeń. Nostalgia, zamyślenie, stagnacja, smutek, miłość, zatracenie – zdominowały tę płytę. To chyba mój ulubiony numer z Trouble Will Find Me. Niesamowicie dźwięczne i spokojne brzmienie. Nie wiem ile razy przesłuchałam Fireproof, ale za każdym razem tekst tej piosenki sieje w mojej głowie totalne spustoszenie i sprawia, że mam ochotę się rozpłakać. Romantyczna, piękna, smutna.

You’re fireproof, nothing break your heart…

Kolejny numer jest singlem promującym płytę – Sea Of Love. Hm, co do tej piosenki mam mieszane odczucia. Słyszałam/ słyszę ją często w radiu i szczerze, po przesłuchaniu jej pierwszy raz, wcale jej nie zapamiętałam. Może dlatego, że nie jest aż tak melancholijna? W każdym razie, myślę, że singiel powinien być odkrywczy, intrygujący i wyrazisty, a Sea Of Love troszkę tego brakuje. Mimo to ma swój unikatowy klimat przesiąknięty The National.

Heavenfaced to chyba najspokojniejszy numer na płycie, a jednocześnie tak melodyjny i piękny. Kilka wolnych, pojedynczych dźwięków wypełnionych głosem Matta, stopniowo narasta do pełnej, przejmującej ballady. Słuchając, ma się ochotę śpiewać razem z wokalistą: Because we’ll all arrive in haven alive.

Zaskakujący jest dla mnie utwór This Is The Last Time, który jest bardzo… fajny ( nie powinna używać takich słów, bo co to znaczy fajny?, jest to za mało konkretne, ale dla mnie to bardzo pozytywne określenie).  Z czego wynika ta fajność? Najbardziej z sposobu śpiewania, śpiewania dość unikatowego, trochę takiego sylabowego, z akcentowaniem każdego słowa. Nadaje to świetny efekt piosence, która przez to wpada w ucho i prosi by ją zaśpiewać razem z zespołem. Dużym plusem i zaskoczeniem jest dołożenie w piosence żeńskich partii. Poza tym dla mnie, stanowi ona punkt odniesienia do kilku rzeczy.

Oh, but your love is such a swamp. You’re the only thing I want..

Gdybym miała wskazać numer na singiel, to byłoby to z pewnością Graceless. Na tle płyty najbardziej mylny nurem, po przesłuchaniu którego nie oceni się całości. Również jeden z moich ulubionych, a to głównie za sprawą energii, jaką niesie. O, dziwo nastraja mnie pozytywnie. Piosenka do której nie da się  zachować spokoju, nie stukając palcami w blat.

Pod koniec znów powoli zwalniamy. Slipped wprowadza nastrój rozprawienia się z samym sobą. Rozliczenia z miłości, która nie jest łatwa, choć tak oczywista. Delikatnie wyśpiewywane słowa z pełną emocjonalnością, w rytm prostej i pięknej melodii, tworzą dołującą historię… I won’t need any help to be lonely when you leave me.. I can’t blame you for losing your mind for a little while...  Dla mnie kolejny numer z etykietą ulubione.

I Need My Girl – dla mnie jedna z najpiękniejszych opowieści o miłości i tęsknocie w muzyce jakie słyszałam. Gamy dźwięków przepływają tak płynnie, zwiewnie, melodyjnie, że oczy same się zamykają by chłonąć tę stonowaną melodię całym sobą. Poruszający.  Nie byłam wielką sentymentalistką, ale po przesłuchaniu tej płyty, to się chyba zmienia.

Trochę szybszą piosenką od I Need My Girl jest  Humiliation. Utwór na temat, którego mam najmniej do powiedzenia. Hm, jest trudny. Wciąż w klimacie płyty, jednak bez dużej rewelacji. Ciekawy brzmieniowo efekt dają użyte na końcu  wokalizy w wykonaniu chórku i „przepływające” wręcz refreny.

Jeszcze jednym numerem napawającym wewnętrznym smutkiem i przygnębieniem, jest Pink Rabbits. Może to i kolejna piosnka o nieszczęściu jakim jest miłość, ale kupuję ją w całości. Emocjonalność przemawiająca przez wokal Matta Berningera, połączona z harmonijnym brzmieniem gitar, keyboardu  i perkusji, nadających numerowi soft-rockowe brzmienie, jest perełką.

Płytę zamyka kojące Hard To Find, które poprzez swoją klasyczność i delikatność idealnie wpasowuje się końcówkę, tworząc z początkiem płyty klamrę. Brzmienie i wokal są tak estetyczne, że pozostaje mi tylko zachwycać się tymi dźwiękami. Przepiękny i czysty numer. Wielka nastrojowość.

Gdybym miała określić tę płytę jednym słowem… miła. Ma w sobie coś, co sprawia, że chce się wrócić. Po mimo całego klimatu, wokal wywołuje pozytywne odczucia. Sprawia radość. Dominuje tu przede wszystkim jednorodność (rzuca się już na wstępie), objawiająca się podobnym tempem, połączeniem rytmów i wokalem, który nie wiele się zmienia przez całą płytę. Wydawać mogłoby się, że wieje monotonią, ale to nie tak! Zapis ułożony jest w taki sposób by wprowadzić nas w określony stan. Jeśli się poddamy muzyce The National, poczujemy to.

I’m trying, but I’m graceless…

... tak więc wybaczcie mi jeśli napisałam o The National zbyt powierzchownie ( jeśli są tu wierni fani), ale dopiero się z nimi oswajam i poznaję. Starałam się przelać moje odczucia, co ostatnimi czasy było ciężkie ( nic nie zaciekawiło mnie na tyle, by zmusić do pisania, a tu proszę…). Mam nadzieję, że zachęciłam Was do przesłuchania Trouble Will Find Me, które jest bezsprzecznie wycieczką w rewiry muzycznej konsternacji i melancholii.

Pozdrawiam i do następnego.

Passionflooower (Mary)