"Zrobiliśmy wszystko, jak trzeba. Ale kiedyś wreszcie dorastasz i masz dość. Zaczynasz się powielać." ~ Ringo Starr

Gdy ktoś słyszy jak śpiewam z moją przyjaciółką teksty Beatlesów na cały głos pyta się nas lub zadaje sobie pytanie w myślach "Czy Beatlemania powróciła?". Osobiście uważam, że nie całkiem umarła. Co więcej mam wrażenie, że całkiem sporo osób podziela mój pogląd. Nie będę się nad tym teraz rozwodzić, ale co do jednej osoby nie mam wątpliwości.  Na wstępie jednakże zaznaczam, żebyście nie oceniali mojego gustu muzycznego po tym poście. Ja zwyczajnie mam słabość do jakich kolwiek coverów, poprawka: dobrych coverów. A o tych najciekawszych z przyjemnością piszę.

Al Di Meola - znany, amerykański gitarzysta jazzowy z pewnością uważa tak jak ja. Bo gdyby tak nie było czy nagrałby tę płytę? Jaką płytę? "All Your Life", czyli czternaście coverów legendarnego zespołu The Beatles. 

1. In my life

2. And I love her

3. Because

4. Michelle

5. I will

6. Eleanor Rigby

7. Penny Lane

8. Blackbird

9. I am the walrus

10. Day in the life

11. Being for the benefit of Mr. Kite

12.  With a little help of my friends

13. If I fell

14. She's leaving home

Brzmi banalnie? Może. Ale na pewno tak nie jest. Al Di Meola nie tylko daje nam przykład jak można fantastycznie przerobić oklepany przebój rock'n'rolla na jazzową muzykę gitarową, lecz również jestem skłonna powiedzieć, że popisuje się swoim talentem. 

                                        

Fani muzycy jazzowej z przyjemnością zapewne będą słuchać tej płyty. Lecz nie tylko. Czasem dobrze jest oderwać się od jednego zespołu i posłuchać wariacji na jego temat. Al pozwala nam właśnie na to. Ci, którzy kochają Beatlesów oraz pewnie znają ich wszystkie teksty odkryją coś nowego, ale również będą mogli mieć frajdę ze śpiewania. 

Aczkolwiek Ringo Starr miał rację, po pewnym czasie masz dosyć. Wszystkie kompozycje w końcu zaczynają być do siebie obrzydliwie podobne, a muzyka zdaje się być pusta. To nie tylko kolejny argument na oderwanie się od słuchania Beatlesów i sięgnięcia po "All Your Life", ale również kontrowersje wokół niego. Gdy włączymy sobie ten album i zaczniemy go przesłuchiwać, może nie szczególnie wsłuchując się w każdy dźwięk (mam na myśli słuchanie płyty i robienie czegoś innego) zauważymy, że w pewnym momencie przerwy między utworami zanikną. To tak jakbyśmy słuchali ciągle jednego utworu. O ile przytoczony wcześniej utwór "Elenor Rigby", który jak dla mnie jest najlepszym na całej płycie czy "Day in the life", w którym to już w wersji pierwotnej muzyka nie była najgorsza, wyróżniają się, to "And I love her" oraz następny po nim "Because", zlewają się. 

 Al Di Meola sam przyznaje, że lubi zespół The Beatles. Postanowił nagrać tę płytę, aby oddać hołd legendarnemu zespołowi. Nie bez powodu nagrywał "All Your Life" w studiu na Abbey Road.  Artysta nawet przyznał, że inspirował się muzyką Beatlesów. "All Your Life" jest więc formą projektu, którego celem jest pokazanie jak bardzo ciekawa była muzyka tego zespołu. Chociaż może Beatelsi grali ją w sposób prosty i zwyczajny (z kilkoma wyjątkami), to w nutach jest zapisana interesująca linia melodyczna, której nie powstydzili się nawet najlepsi muzycy jazzowi. Drugiego dna, jak we wszystkim, można także szukać w tej płycie. Fakt, że Al Di Meola przerabia w ten sposób grę, że na pierwszy rzut ucha brzmi to jak utwór jazzowy, mówi samo za siebie, pokazuje, że instrumentalizacja to nie wszystko, liczy się melodia. Moim zdaniem jest to całkiem dobry pomysł. Uważam, że wielu ludziom przydałoby się uświadomić ten fakt. Szczególnie tym, którzy powszechnie są uważani za "hejterów" muzyki <wybrany rodzaj>. 

Mimo wielu kontrowersji, które budzi ta płyta, warto po nią sięgnąć. Polecam szczególnie osobom, które chciałby odkryć nie tyle coś nowego, a nową odsłonę czegoś starszego lub może lepsze słowo  - znanego. Nie wątpliwie pierwszym uczuciem przy przesłuchiwaniu tej płyty jest zaskoczenie. Co dalej? To już z pewnością zależy od gustu. Aczkolwiek krążek ten jest interesujący szczególnie ze względu na wykonanie, odsłonę znanych utworów z kompletnie innej strony. Jeżeli chodzi o mnie to zaciekawiła mnie ta płyta i zaliczam ją do jednej z lepszych ze znanymi mi coverami. Lecz jak już wspomniałam, wiele kontrowersji i wiele podzielonych zdań otacza "All Your Life". Każdy może, a raczej jest to pewne, odczuje co innego przy przesłuchiwaniu. Podsumowując: polecam, warto jest sprawdzić jakie uczucia wywoła akurat na Tobie. 

Krótka forma na wagę złota

Czyli o noblistce - Alice Munro

Alice Munro nazywają "mistrzynią krótkiej formy".Wydała wiele opowiadań, a jej książki zostały przetłumaczone na dwadzieścia języków. W 2013 Alice Ann Munro została laureatką Literackiej Nagrody Nobla za całokształt, a na świecie ogłoszoną ją "Mistrzynią współczesnego opowiadania"

       Pisarka urodziła się 10 lipca 1931 roku w Wingham (Kanada). Napisała osiemnaście  opowiadań i książek z czego najważniejsze to: "Taniec szczęśliwych cieni", "Dziewczęta i kobiety", "Za kogo ty się uważasz?", "Zbyt wiele szczęścia", "Widok z Castle Rock" oraz jej ostatnie dzieło "Drogie życie". Zdobywała liczne nagrody, w tym trzy razy Governor General's Award for Fiction. Jej pisarska kariera zaczęła się jeszcze nastoletnim wieku, lecz jej pierwsza książka została wydana dopiero w 1968 roku. 

       

Opowiadania Alice na pierwszy rzut oka przedstawiają zwyczajne historie codzienności. Można nawet pomyśleć, że autorka usiadła i zaczęła spisywać swoje wspomnienia. Jednak gdy zaczniemy wczytywać się tekst odkryjemy, że sytuacja, która mogła zdarzyć się każdemu jest jedynie podkładem do czegoś więcej. Opowieści dają nam dużo do myślenia, początkowo odkrywamy głębszy przekaz, schowany między słowami, a następnie zaczynamy rozumieć o czym naprawdę była ta historia i czego miała nas nauczyć. Najbardziej do myślenia dają nam zakończenia, które prawie nigdy nie są oczywiste, a autorka każe nam odnaleźć je w sobie.

       Munro piszę stylem prostym. Jej zdania są krótkie i nieskomplikowane. Z reguły narracje prowadzi w pierwszej osobie i czasie teraźniejszym, co, zależenie od upodobania, niektórym może nie przypaść do gustu. Jednak noblistka każdemu opowiadaniu nadaje odpowiedni klimat. Potrafi doskonale oddać charakter małej wsi i opisać rzeczy specyficzne dla czasu akcji. Pomaga to czytelnikowi utożsamić się z bohaterami i spojrzeć na świat ich oczami. Lecz nie tylko opisy miejsc i uczuć są wspaniale napisane, autorka świetnie oddaje charakter ludzi, tworzy ich takich jakby kiedyś naprawdę żyli. Każdy z nich ma swój własny, inny temperament, myśli oraz spojrzenie na świat. Jej twórczość genialnie uchwyciła ludzką naturę, taką jaka jest naprawdę. Nie spotkamy się tutaj z przeidealizowaniami lub karykaturami, ale z tym co naprawdę czują ludzie. Alice również przeplata opisy miejsc i uczuć z akcją oraz dialogami. Dzięki temu mamy dobre wyobrażenie otoczenia i myśli, lecz przy tym nie musimy się męczyć z ciężkimi zobrazowaniami, a przede wszystkim tekst nas nie nudzi. Książki, które wydała kanadyjska pisarka to zbiory opowiadań, które przedstawiają nam kompletnie inne historie, lecz ich porównanie pozwala spojrzeć na świat z jeszcze innej strony.

 

    Mi osobiście twórczość Alice Munro przypadła do gustu. Czyta się łatwo, lecz jak już pisałam wcześniej nie są to takie sobie historie. Mnie i wiele innych osób urzekło nadanie bohaterom, miejscom i ogółem całej historii idealnego klimatu. Podoba mi się również taka konwencja gdzie prawdziwy sens musimy odnaleźć w sobie, ale by to zrobić musimy się pogrążyć w zamyśleniu między innymi nad życiem oraz codziennością. Moim zdaniem Alice Munro zasłużyła na Nobla, jej twórczość wyróżnia się z pomiędzy innych zbiorów opowiadań. Ma swój niepowtarzalny styl oraz charakter.

    Jeżeli ktoś lubi historie z podtekstem filozoficznym twórczość noblistki z pewnością mu się spodoba. Jednak myślę, że każdy odnajdzie tutaj coś dla siebie i zachęcam do lektury. 

Dla chętnych, książki można kupić tutaj.

2014 - rok filmu czyli premiery wyczekane

Miało być o filmach, które już obejrzałam, ale mimo wielu wersji o różnych filmach żaden nie wydawał mi się na tyle dobry, aby tutaj trafił. Będzie więc o filmach, które wejdą do kin i mam nadzieję je obejrzeć. Oczywiście z krótkim opisem.

Oczywiste jest to, że jako fanka twórczości Tolkiena pójdę na "Hobbita: Pustkowie Smauga". Lecz nie będę wam truć opisami o nim i tym podobnymi. Opiszę bardziej ambitne filmy.

"TRANSCENDCE"

Nie wiele wiadomo o tym filmie. Jak już zobaczyliście po tytule będzie tam grał Johnny Depp. Chyba tylko dla niego w 2014 pójdę na ten film. Nie przepadam za filmami science fiction, ani thrillerami. A z tego co się zapowiada to "Transcendce" jest właśnie o takiej tematyce. Więc dlaczego go wypisuje? Po pierwsze notka ma być o moich planach filmowych. Po drugie wszędzie znajdzie się jakiś fan sci-fi i thrillerów. Lecz w ogóle co to za słowo transcendce? Otóż gdy poznamy jego znaczenie dowiemy się dosyć sporo o filmie - transcendentność oznacza wykraczanie poza granice. Dość gadania, miał być porządny opis, a nie lanie wody. Więc trochę o fabule. Tematyka jest bardzo stosowna do obecnego postępu technologicznego. Dokładniej to informatycy starają się zapobiec stworzeniem świata, gdzie komputery będą mogły zastąpić ludzkie umysły. Jednakże nic więcej nie jest zdradzone.

"CBGB - Country, bluegrass, blues"

Ten film ma chyba numer jeden na mojej liście do zobaczenia. Idealny będzie dla fanów muzyki rockowej lat 70. Opowiada on historię prawdziwego klubu powstałego w 1973. W "CBGB" zaczynało wiele znanych zespołów, takich jak Ramones czy Talking Heads. Klub istniał, aż do 2006 więc niektórym szczęściarzom może udało się go odwiedzić. Powracając do filmu to prócz fabuły (uwielbiam takie klimaty) bardzo zainteresowała mnie obsada aktorska. Aktorzy są bardzo zróżnicowani, zaczynając od sławnego Alana Rickmana, przechodzą przez Stanę Katic (grającą w offowych filmach) i Ashley Greene (znaną chyba tylko niestety ze "Zmierzchu") oraz Ruperta Grinta (Ron Weasley z "Harrego Pottera"), a kończą na Joelu Davidzie Moorze (znanego z "Avatara"). Więc kontrasty są duże. Teraz wszystko w rękach reżysera. A reżyser nie jest zbyt popularny, a któż to? Otóż "CBGB" wyreżyserował Randall Miller. Ten film to z pewnością komedia. Dla nie mogących się doczekać premiery (11 października była na świat) film jest dostępy na torrentach w sieci. Ja jednak preferuje chodzenie do kina. Czekam z niecierpliwością na ten film, pragnę zobaczyć jak sobie poradzą aktorzy i reżyser i jak będą przedstawione te czasy.

"THE GRAND BUDAPEST HOTEL"

O "Moonrise Kingdom" było głośno. Jeżeli spodobał się komuś ten film "Budapest Hotel" z pewnością również przypadnie mu do gustu. Niestety na jego światową premierę będziemy musieli poczekać do marca 2014. W każdym razie musimy się przygotować na nowy film Wesa Andersona. Oczywiście będzie jak zwykle gwiazdorska obsada. Na ekranie zagoszczą gwiazdy takie jak: Edward Norton, Jude Law, Bill Murray, Owen Wilson, Tilda Swinton, Harvey Keitel, Adrien Brody, Tom Wilkinson i oczywiście wiele innych. O ile przy "CBGB" liczę na dobrą reżyserię tutaj co do tego nie mam wątpliwości. Uwielbiam Andersona i jego filmy. Teraz trochę o fabule. Nie lubię spoilerów, więc się nie wdrażałam w temat, gdyż lubię kiedy filmy mnie zaskakują, a szczególnie w taki zabawny sposób jak to było dotychczas u tego reżysera. Jak wiemy ze zwiastuna w hotelu jest zatrudniony młody chłopiec i zaprzyjaźnia się z właścicielem. Czego można się spodziewać? Rzecz jasna zabawnych przygód. Jednak nie ma jeszcze wiele zdradzonej fabuły (jak dla mnie to dobrze). Wprost nie mogę się doczekać co tym razem zabawnego zaprezentuje nam Wes. 

"INSIDE LLEWYN DAVIS"

Fani Braci Coen pewnie uśmiechnęli się już w pierwszej minucie filmu gdy na ekranie pojawiły się ich nazwiska. Nie ukrywam, że należę do tej grupy. Film został nagrodzony na festiwalu w Cannes. Data polskiej premiery to 04.12.2013, a dla większych fanów - odliczanie. O czym jest historia? Od razu zaznaczę, że dzieję się w latach 60 w Stanach. Otóż znów mamy muzycznie. Piosenkarz (który jak mi się zdaje może być trochę wzorowany na Dylanie, ale to tylko moje spostrzeżenie po trailerze) podróżuje przez świat muzyki folkowej w Nowy Jorku. Przemierza go zimą tylko z gitarą. Jak to u Coen'ów humoru i interesujących charakterów nie zabraknie. Z chęcią zobaczę jak wypadnie Oscar Isaac, znany do tej pory z filmów takich jak "Robin Hood", "Cristiada", "Bez kompromisów", pod ich reżyserią. Jest również coś dla fanów Justina Timberlake'a, którzy już pewnie wychwycili go w zwiastunie. Jak to kiedyś ujęła moja znajoma "Joel i Ethan Coen potrafią z najnudniejszej historii zrobić genialny film" - zobaczymy jak będzie tym razem. Jednak w głębi duszy czuję, że podobnie ja Wes Anderson, reżyserzy nie zawiodą. 

"ONLY LOVERS LEFT ALIVE"

\

Teraz lovestory w świecie wampirów. Myślicie, że upadłam tak nisko? Oczywiście, że nie. Nie wpisuje na moją listę żadnego remake'u "Zmierzchu", ani nie wpisałabym żadnego filmu o wampirach gdyby nie reżyser. Jim Jarmusch przedstawia nam teraz fantasy. Naprawdę jestem bardzo zaciekawiona jak to wypadnie. W roli głównej jest sam Tom Hiddleston, który ostatnio okazał się jednym z obiektów westchnień nastolatek. Nie wiem czemu, lecz ostatnio w wielu oglądach przeze mnie filmach pojawia się Tilda Swinton, jak widać ze zwiastuna znajdzie się również tutaj. I na tym kończą się nam znani aktorzy. Nie wątpię, że Jim zrobi z tego całkiem niezły film. Polska premiera odbędzie się 7 lutego 2014. "Tylko kochankowie przeżyją" zdobyło nagrodę w Cannes. Nie kłamałam pisząc pierwsze zdanie opisu. Adam i Ewa (czyż to zbieg okoliczności?) są wampirami w związku. Jednak przemierzając planetę przez wieki załamują się stanem rzeczywistości. Dla "urozmaicenia" związek postawiony przed próbą. Możecie się domyślać...do gry wchodzi młodsza siostra. Romans i wampiry. Nie, to nie to. Jarmusch stworzył bardziej dramat psychologiczny, które daje do myślenia nad rzeczywistością i postępem ludzkości. Krytycy piszą, że zdjęcia są wspaniale nakręcone, a reżyser wręcz bawi się ujęciami. Wampiry w wykonaniu mojego ulubionego reżysera? Zapowiada się interesująco. Pójdziemy, zobaczymy. 

Trochę się tych filmów nazbierało. Przez ostatnie pół roku narzekałam, że niema ciekawych filmów w kinach. Jednak grudzień 2013 i rok 2014 zapowiadają się bardzo interesująco pod względem kin. Większości z nich nie mogę się doczekać. Chociaż pięć to nie jest jakaś powalająca liczba to jednak postanowiłam napisać o nich notkę. W końcu jest co oglądać, a właściwie będzie. To moja pierwsza notka i mam nadzieję, że przypadła wam do gustu oraz, że co najważniejsze, zachęciłam was. 

Powitanie

Witajcie! 

Zostałam tutaj przyjęta na staż, za co bardzo dziękuję autorkom. Mam nadzieje, że moje zainteresowania przypadną wam do gustu. Co mogę o sobie powiedzieć...hmm. Na bloggerze wymyśliłam sobie przydomek Capitan Pipes. Nie pytajcie dlaczego, jest on pradawny i sama już nie pamiętam dlaczego przyjęłam taką formę. Capitan Pipes jak sama nazwa wskazuje uwielbia żeglugę, morze i wszystko co z tym związane. Oczywiście nie samym morzem, człowiek żyje, więc Capitan to również fanatyk masła orzechowego. Co najważniejsze to kinomaniak. Co nie znaczy, że lubi wszystkie filmy, a wręcz czasem jest wybrzydza. Nie przepada bowiem za romansidłami, słabym science fiction, komediami o żałosnym poziomie żartów i horrorami. Nie, nie boi się horrorów, tylko psuje zabawę innym wymieniając efekty komputerowe. Jeżeli wspominamy o filmach Capitan bardzo lubi Johnny'ego Deppa, lecz nie lubi mówić o sobie jako Depphead. Kolejnym zainteresowaniem Capitana jest muzyka. Słucha głównie rocka. Jeżeli dobrze pamięta to jej przygoda z muzyką zaczęła się od polskiego rocka, zaczęła swoją podróż wśród klasyków rock and rolla i rocka, aż w końcu zakończyła ją gdzieś między Green Day'em i Linkin Park'iem, a Muse. Lecz czasem miło jest posłuchać sobie Boba Dylana, którego piosenki Capitan lubi. Jest bardzo otwarta na nowe znajomości, smaki i miejsca. Bardzo lubi podróżować. Capitan to również, mól książkowy, była wręcz na obozie nazywana "ta-co-ciągle-czyta". W książkach lubi fantastykę, chodzi tutaj o sagę Harrego Pottera i całą twórczość Tolkiena. Jednak kryminały to również jej ulubieńcy. Do mody nie przywiązuje większej uwagi, oczywiście stara się wyglądać ładnie, ale nie interesuje się tą dziedziną. Prócz słuchania muzyki, oglądania filmów i czytania książek, interesuje się Stanami Zjednoczonymi, kulturami różnych krajów, geografią. A co najbardziej lubi robić? Spotykać się ze znajomymi oczywiście. Kocha poczęstować znajomych jej cynicznymi uwagami i ich wnerwiać mimo to ma ich sporo. Takie jest właśnie życie Capitana, mam nadzieję, że spodobają się wam posty, które napisze.