Otwórzmy swe kubki smakowe!

Jeeeść!

Od niedawna mam mocne postanowienie – spróbowanie jak najwięcej potraw i produktów dziwnych, ale spożywczych. Dlatego nie czekając  aż góra przyjdzie do Mahometa, pobiegłam do najbliższego sklepu z produktami zagranicznymi.

Napadłam na swój ulubiony dział azjatycki i nie tylko zrobiłam klasyczne zakupy (taki tam makaron z fasoli mung i sosik słodko-kwaśny, ofc made in China), ale i dorwałam kilka ciekawych kąsków.

Na pierwszy ogień poszły zupki błyskawiczne. Są łatwe w przygotowaniu i przepyszne, a co ważne nie kosztują zbyt wiele, więc można poszaleć w smakach. Oczywiście, o wiele lepiej pójść do normalnej restauracji i coś sobie tam wybrać. Tylko po co?! Tak więc wybrałam tajską zupkę i smaku zielonego curry i pikantną słodko-kwaśne danie z makaronem o smaku krewetkowym. 

Smak pierwszego jest  niesamowity- na początku piekielnie ostry, ale później język się przyzwyczaja i dopiero można spokojnie zjeść. Kiedy kupiłam po raz pierwszy zupkę krewetkową (bo tym razem zrobiłam to świadomie) i zadowoleniem zrobiłam sobie w miseczce, nie byłam świadoma, co mnie czeka. Kiedy zjadłam pierwszą łyżkę, mój przełyk chciał opuścić swoje normalnie miejsce i wziąć prysznic. Na szczęście nic takiego stać się nie mogło, więc szybko musiałam znaleźć butelkę wody i kontynuować obiad.

To nic nie dało.

Ale przecież nie można dać się pokonać zupce z Tajlandii!

Wtedy musiałam sięgnąć po ostatnią deskę ratunku. To był mój pierwszy raz, kiedy zupę z makaronem zagryzałam bułką… ale podziałało! Kosmiczne doświadczenie.

Później na tapetę poszły napoje. Pośród zielonych herbat i soków aloesowych dopatrzyłam się napoju, którego nie potrafiłam połączyć z czymkolwiek co znałam. Albowiem był to napój z Tamaryndowca.

Yyy… czego? No właśnie! I o to chodzi! Wrażenia są niesamowite. Wzrokowe- bardzo- barwa brunatnej zawiesiny nie zachwyca, zapach- specyficzny, ale nie odrzucający, smak- niepowtarzalny. Gorąco polecam na zimno- super orzeźwia  mniam, mniam, mniam.....

Na końcu wskoczyłam jeszcze do alejki ze słodyczami w poszukiwaniu japońskich paluszków Pocky. Niestety słuch po nich tam zaginął, ale za to trafiłam na nieznane mi wcześniej cukierki imbirowe.

Myślałam, że będą to zwykłe landrynki, a tu ku mojemu zaskoczeniu cukierki są prawie jak żelki o przepysznym mocnym smaku imbiru. Jak doczytałam na opakowaniu, to wyprodukowano je w Pasuruanie (wschodnia część wyspy Jawa, dla niezorientowanych – w Indonezji) i gdy poszperałam w intrenecie, to okazało się, że region ten specjalizuje się w produktach imbirowych, więc chyba dobrze trafiłam.

Jeżeli macie jakieś inne, ciekawe doświadczenia smakowe, to podzielcie się nimi! Na razie mam jeszcze w planach samodzielnie sporządzenie onigiri, ryżowego, tradycyjnego przysmaku japońskiego, a może kiedyś nawet sushi…

Buziaki :*

Co jak co, ale animacja musi być!

Anime.

Ostatnio coraz bardziej popularne wśród młodzieży. Mnie wkręciło przez przypadek, właściwie z powodu braku lepszej rozrywki na pewne senne i bure popołudnie.  Zaczęłam od klasyków: Death Note, a później za namową koleżanki, wielkiej fanki dalekowschodniej animacji- Kuroshitsuji, ale o tym opowiem może innym razem. Pewnego dnia, kiedy z przyczyn technicznych, zamknięto moją ulubioną stronę z animcami, zmuszona byłam do rozejrzenia się dalej.

Na pierwszej stronie, którą wynalazła mi wyszukiwarka, otworzyłam losowy serial. Angel Beats!. Skojarzyło mi się to z jakimś tanim chwytem filmowym, wiejącym nudą. Anioły- a może jeszcze wampiry (przepraszam, ale moje skojarzenie z melodramatem Edbelli było nieuniknione). Zaryzykowałam i postanowiłam mimo wszystko przetrwać cały odcinek, przynajmniej jeden.

Jednak troszkę się minęłam z prawdą....

Głównym bohaterem serii jest Yuzuru Otonashi, który budzi się bez wspomnień w zupełnie obcym dla niego świecie. Spotyka dziewczynę o imieniu Yuri, która od razu zaprasza go do  grupy szturmowej SSS (Shinda Sekai Sensen), co na polski można przetłumaczyć jako Oddział Odrzucający Śmierć, której jest dowódcą. Oddział zajmuje się głównie walką z dziewczyną nazywaną Tenshi (Anioł). Otonashi nie wierzy w jej słowa i próbuje porozmawać z Tenshi, ale spotkanie zdecydowanie nie poszło według planu- Tenshi bez ogróek dźga go mieczem,  co prawda, nie może umrzeć, ale odczuwa ból. Wtedy postanawia dołączyć do SSS i walczyć przeciwko Tenshi. Z czasem jednak okazuje się, że coś go ku niej przyciąga i oprócz walki próbuje ją zrozumieć, co zbliża go do poznania własnej przeszłości.

Można powiedzieć, że seria jest próbą przedstawienia jakże nurtującego od wieków pytania: co jest po śmierci? Nie jest to poważna rozprawa na ten temat, ale tylko jeden z aspektów poruszanych w serii. Bohaterowie budzą się w świecie, gdzie mogą prowadzić spokojne życie- chodzić do szkoły, uczyć się i pogodzić z tym, że znikną, a ich dusza powędruje, by stać się duszą innego organizmu żyjącego na Ziemi. Oddział SSS, a zwłaszcza Yuri, nie chce stać się dżdżownicą, więc walczy, ale tak naprawdę to chwilami miała wrażenie, że nie wiadomo z kim. A to co uatrakcyjnia całą serię to namiastki filozoficzne: Bóg jest/ Boga nie ma.

Mnie w serii ujęło, że jest to historia zbudowana na wartościach: przyjaźń, miłość, odwaga i poświęcenie. A jeszcze bardziej to, że pomimo ogromnego humoru sytuacyjnego, kilka odcinków przepłakałam jak bóbr…w sumie to nie dziwne, że wypłakałam całą paczkę chusteczek, za każdym razem, kiedy musiałam ale …. Ehh… dobra, zostawiam to. Fajnym chwytem było też zastosowanie elementów z gier komputerowych, bohaterzy przechodzili jak jakby levele w swoich misjach, a poza tym było kilka naprawdę super scen z bronią w ręku (Akcja! Akcja! Akcja!).

Tak czy siak, jeżeli potrzebujecie wyrwać się z tego świata i zająć myśli czymś twórczym to poczytajcie tego bloga, a jak nie chce wam się czytać, to obejrzyjcie dobre anime- Angel Beats! na pewno ujmie Wasze serca.

Buziaki :*